Krzysztof Kolumb

Źródło: www.wikipedia.org

Zaczniemy od człowieka uznawanego za ojca epoki wielkich odkryć geograficznych. Krzysztof Kolumb urodził się pomiędzy 25 sierpnia a 31 października 1451r, jako syn genuańskiego tkacza i kupca Domenico Colombo.

W młodych latach pracował w domu bankowym Centurionich i w związku z tą profesją żeglował po okolicznych akwenach w celach handlowych. W 1476 r jego flota została rozbita w okolicach przylądka św. Wincentego a sam Kolumb, jako rozbitek wylądował w okolicach Lagos. Po kilku tygodniach wyjechał do Lizbony gdzie pracował w portugalskiej filii domu bankowego. Wtedy też rozpoczął wyprawy morskie.

W 1479r ożenił się z córką byłego gubernatora Porto Santo Felipą Peresrtello de Moniz. Z tego małżeństwa miał jednego syna, Diego. W roku 1485 owdowiał. Przeprowadził się do Hiszpanii, gdzie znalazł nową miłość Beatriz Enriquez z którą miał drugiego syna Ferdynanda.

Równocześnie cały czas szlifował swoje umiejętności żeglarskie i studiował pisma antycznych i współczesnych mu humanistów. Dzięki temu i spotkaniom z innymi podróżnikami utwierdził się w przekonaniu o możliwości dopłynięcia do Azji na obierając kurs na zachód. Idee tą chciał zaszczepić najpierw na portugalskim dworze królewskim, jednak został odprawiony z kwitkiem. Dopiero gdy jego pomysłami zainteresowali się wpływowi dygnitarze hiszpańscy (Enrique de Guzman, później Luis de la Carda). Jednak dopiero po okresie rekonkwisty w 1492 r Izabela Kastylijska wydała zgodę na zorganizowanie wyprawy przez Kolumba. Sam Kolumb otrzymał dziedziczny tytuł Wielkiego Admirała, wicekróla nowo odkrytych ziem i dziesiątą część z zysków z wyprawy.

Pierwsza wyprawa Kolumba

Wyprawa rozpoczęła się 22 maja 1492r. W rejs wypłynęły 3 statki, Santa Maria (280 ton), i dwa mniejsze Pinta (240 ton) i Niña (100 ton). Była to pierwsza z czterech wypraw Kolumba. Wyprawa wylądowała prawdopodobnie na Wyspie Watlinga w archipelagu wysp Bahama. Kolumb po otrzymaniu od tubylców informacji wywnioskował, że znajduje się na północ od głównego lądu więc obrał kurs na południowy zachód. 28 października odkrył dzisiejszą Kubę, a 6 grudnia Hispaniolę (dzisiejsze Haiti). Urzeczony pięknem tej ostatniej ustanowił na niej swoją siedzibę. W trakcie wyprawy utracił dwa statki. 16 grudnia wypłynął w drogę powrotną do Hiszpanii, aby osobiście donieść o swoim sukcesie i znalezieniu drogi do Ameryki. 15 marca 1493r dopłynął do portu w Palos, skąd w triumfalnym pochodzie udał się do Barcelony na dwór królewski.

Druga wyprawa Kolumba

Po sukcesie pierwszej wyprawy zorganizował jeszcze trzy kolejne Druga miała miejsce w latach 1493 – 1494. W jej czasie flota Kolumba składająca się z z 15-17 statków ( 1500-2000 os. załogi). Tym razem Kolumb wybrał bardziej południową trasę i odkrył kolejno wyspy: Dominikę, Marie-Galante, Gwadelupę, Antiguę i Portoryko. 22 listopada Kolumb ponownie dotarł na Haiti, aby następnie popłynąć wzdłuż południowych wybrzeży Kuby i odkryć Jamajkę. Oskarżony o autokratyczne postępowanie i brak sukcesów, przez część załogi, która wróciła do Hiszpanii, sam powrócił do Palos 11 czerwca. Oczyścił się z zarzutów na dworze hiszpańskim.

Trzecia wyprawa Kolumba

Trzecia wyprawa to lata 1498-1500. Tym razem po raz pierwszy dotarł do kontynentalnej części Ameryki(na południe od ujścia rzeki Orinoko). Płynąc dalej na zachód wzdłuż wybrzeża odkrył wyspę Trinidad. Została też w jej trakcie ustanowiona pierwsza samodzielna osada hiszpańska – Santo Domingo. Podobnie jak w wypadku drugiej wyprawy oskarżono go o autorytarne zachowania i faworyzowanie swoich ludzi w tym syna Diego. Tym razem Korona wysłała na zachód Franciszka Bombadilla, którego obdarzono szerokimi uprawnieniami. Po przyjeździe kazał on aresztować Kolumba i jego syna i w kajdanach odesłał ich do Hiszpanii. Tam jednak Kolumb znów zdołał się oczyścić z zarzutów i wszedł w łaski pary królewskiej, co poskutkowało ostatnią, czwartą wyprawą Kolumba do Ameryki.

Ostatnia wyprawa i śmierć.

W jej trakcie (1502-1504) dotarł do wybrzeży Hondurasu i wschodnie wybrzeża Nikaragui. Tam dowiedział się, że na południu znajdują się bogate cywilizacje(prawdopodobnie Majowie i Inkowie) i „wielkie morze” (Ocean Spokojny). Niestety mimo usilnych prób nie znalazł wodnej drogi na ten akwen. Po stracie dwóch z czterech statków wrócił na Jamajkę. Tam zmuszono go do osadzenia dwóch pozostałych statków na mieliźnie. Jeden z jego towarzyszy na indiańskiej łodzi popłynął poszukać pomocy. Jednak dopiero po kilku miesiącach dotarł do Haiti, skąd sprowadził pomoc. W międzyczasie Kolumb poważnie zachorował i został odtransportowany do Hiszpanii, gdzie wrócił w listopadzie 1504r.

Po powrocie do Hiszpanii próbował dostać audiencje na dworze. Jednak jego największa zwolenniczka królowa Izabela już nie żyła, a król Ferdynand nie udzielił mu jej. Pomimo, że nie zostały wypełnione żadne z obiecanych mu przywilejów, dzięki zarobkom z wypraw i odkrytych ziem zmarł, jako człowiek zamożny, 20 maja 1506 roku w Valladolid. Trzy lata później jego szczątki przeniesiono do Sewili. Życzeniem Kolumba było jednak zostać pochowanym w Ameryce. Dlatego w 1537 roku trumna została przewieziona do Santo Domingo na Dominikanie i tam słuch o niej zaginął. Obecne miejsce spoczynku Kolumba pozostaje kwestią sporną wśród badaczy.

Vasco da Gama

Źródło: www.wikipedia.org

Pochodził z rodziny szlacheckiej. Jego ojciec był Gubernatorem miasta Sine i sędzią Cercal. Vasco przyszedł na świat jako trzeci syn w rodzinie. Jako szlachcic odebrał staranne wykształcenie w Lizbonie, a w 1484 roku został żeglarzem. W latach 1484 – 1492 r studiował astronomię i nawigację w szkole w Evorze. W roku 1492 dowodził obroną kolonii portugalskiej na wybrzeżu Gwinei przed wojskami francuskimi. Zasłynął jednak jako pierwszy Europejczyk, który dopłynął z Europy do Indii.

Ważne jest tutaj lekkie tło historyczne. W XV w. szkoła nawigacji księcia portugalskiego Henryka Żeglarza poszerzyła wiedzę Portugalczyków o wybrzeżach Afryki. Celem w latach 60-tych tego stulecia stało się zatem okrążenie Afryki od południa i znalezienie drogi morskiej do Indii. W 1488 roku Bartolomeo Diaz dotarł do terytoriów dzisiejszego RPA podróżując z Europy. Z Indii natomiast do tych samych wód dopłynął inny Portugalczyk Pedro de Covihao. Pozostało tylko połączyć ze sobą te trasy.

Odkrycie drogi morskiej do Indii

Zadanie to powierzono Ojcu Vasco da Gamy, jednak ten zmarł jeszcze przed zakończeniem przygotowań. Zadania podjął się sam Vasco. Wyprawa rozpoczęła się 8 lipca 1497r. Da Gama opuścił Portugalię mając pod komendą cztery okręty. Pomimo, że trasa do Przylądka Dobrej Nadziei była już w tym czasie dość dobrze znana Vasco da Gama nie mógł zaliczyć wyprawy do łatwych. Problemami były silne sztormy, bunty załogi i szkorbut. 16 grudnia ekspedycja Portugalczyka minęła Fish Rver.

W styczniu dotarli zaś do dzisiejszego Mozambiku. W tym momencie Portugalczyk wynajął w Malindi pilota, który doprowadził statki do Kalikat (dziś Stan Kerala) w Indiach. Tam został przywitany z honorami przez Władcę Kalikat Samudiriego. Następnie toczyły się negocjacje handlowe – często bardzo napięte, ze względu na arabskich kupców, uważających go za wroga. Po negocjacjach uzyskano nie jasną umowę handlową, a Radża Kalikatu chciał aby w geście dobrej woli zostawił on część towarów w Kalikacie. Da Gama jednak przejrzał ten podstęp zamiast tego pozostawił w Indiach kilku ludzi z zadaniem prowadzenia faktorii handlowej. Droga powrotna ze względu na zimowe sztormy zajęła Portugalczykowi znacznie więcej czasu. Ostatecznie do Portugali powróciło we wrześniu 1499r jedynie 55 ze 160-170 członków załogi (głównie ze względu na szkorbut). Jednak wyprawa da Gamy przyniosła sukces. Do Portugali wróciły bowiem towary, które 60 krotnie pokryły koszty wyprawy.

Dalsze losy i śmierć Vasco Da Gamy.

Sam da Gama został mianowany Admirałem mórz indyjskich i później jeszcze dwukrotnie został wysłany do Indii. Za pierwszym razem chodziło o „załatwienie w sposób pokojowy lub nie” sporów z nowymi władcami Kalikatu. To zadanie również wykonał wzorowo prowadząc działalność piracką i pokonując Armadę Kalikatu. Po podbiciu portowego miasta został przez króla Portugalskiego mianowany hrabią Vidigueira . Zyskał też reputację człowieka, który umie „załatwić” problemy w Indiach. Trzecia podróż do Indii miała natomiast na celu osadzenie da Gamy jako nowego Wicekróla w Kalikacie. Jednak Vasco zmarł niedługo po dopłynięciu do Indii 24 grudnia 1524r.

Ferdinand Magellan

Źródło: www.wikipedia.org

Urodził się w miejscowości Sabrosa w 1480r jako jeden z trójki dzieci Pedra Rui de Magalhãesa, burmistrza miasta oraz Aldy de Mesquita. W wieku 12 lat Magellan zostaje paziem a następnie giermkiem na dworze Króla Jana II i królowej Eleonory. Mając lat 20 po raz pierwszy wypływa w rejs. Pierwszym były wyprawy Portugalskie do Południowej Azji – do Indii (1505-1507) i do Malakki (1509). W 1511 r brał udział w zdobyciu tego miasta.

Wyprawa dookoła świata

Po zmianie władzy w Portugalii w 1517 roku emigruje do Hiszpanii. Tam przedstawia Królowi Karolowi I projekt wyprawy morskiej na Wyspy Korzenne płynąc na zachód która wydaje się możliwa do spełnienia szczególnie w kontekście odkrycia przez Vasco de Balboę Oceanu Spokojnego i pogłosek o łączącym ją z Atlantykiem cieślinie.

Karol I zaakceptował plan Magellana i przeznaczył na wyprawę spore fundusze. Flota 5 statków wyruszyła z portu w San Lucar 20 września 1519r. Statki 10 stycznia dotarły do La Platy, czyli miejsca uznawanego za cieślinę łączącą Atlantyk z Oceanem Spokojnym. Magellan jednak skorygował ten błąd wykazując, że jest to jedynie ogromne ujście rzeczne. Obrał zatem kurs na południe i dopłynął w rejony dzisiejszej Patagonii, gdzie musiał sprostać buntowi załogi. Żeglując dalej wzdłuż wybrzeży Ameryki Południowej odkrył cieślinę na południe od Patagonii. Później została ona nazwana na jego cześć Cieśliną Magellana. Po 5 tygodniach żeglugi po tej niebezpiecznej Cieślinie 3 statki wypłynęły 28 listopada 1520r na Ocean, który ze względu na korzystną w momencie rejsu pogodę Magellan nazwał Mar Pacifico (Ocean Spokojny). 6 marca 1521 roku wyprawa Magellana dotarła do archipelagu Marianów w Mikronezji. Ze względu na kradzieże ładunku przez tubylców Magellan nazwał te wyspy wyspami złodziejskimi. Niedługo później dopłynął i odkrył Filipiny.

Śmierć Magellana i powrót wyprawy do domu

Magellan poległ 26 kwietnia 1521r, interweniując w sporze między ludnością lokalną na wyspie Macatan (poległ w pojedynku z ich królem). Po jego śmierci dowództwo przejął Juan Sebastián Elcaño. 8 listopada wyprawa dotarła do Maluków, gdzie mimo obecności Portugalczyków udało się zebrać duży ładunek korzeni. 18 grudnia z Maluków w drogę powrotną wyruszył tylko jeden zdolny do żeglugi statek i płynąc przez południową część Oceanu Indyjskiego (z daleka od tras Portugalskich), opływając Afrykę i przez Wyspy Zielonego Przylądka dociera do San Lucar 6 września 1522r. Spośród 237 os. załogi do Hiszpanii powróciło jedynie 18 os. Jednak zyski z przywiezionych towarów z nawiązką pokryły koszty związane ze stratami statków i załogi. Wyprawa Magellana była jedną z najważniejszych w historii. Po raz pierwszy opłynięto Ziemię dookoła, co dowiodło jej kulistego kształtu. Ponadto stanowiła ona potwierdzenie, że Kolumb nie dopłynął do Indii, ale odkrył nową niezbadaną jeszcze część świata.

James Cook

Źródło: www.wikipedia.org

Angielski Żeglarz i odkrywca. Urodził się 27 października 1728r w Marton w hrabstwie Yorkshire, jako syn szkockiego emigranta. Jako dziecko przeprowadza się na farmę w Great Ayton, gdzie uczęszcza do lokalnej szkoły.

Marynarka Handlowa i Wojenna

W wieku 14 lat po raz pierwszy został zaokrętowany w marynarce handlowej. Zaczynał od roli chłopca okrętowego. W trakcie służby doszedł do stopnia oficera (w 1752r) a w 1755r zaproponowano mu dowództwo okrętem handlowym. W międzyczasie sam doskonalił swoje umiejętności w dziedzinach algebry, trygonometrii, nawigacji i astronomii. Pomimo propozycji dowództwa zgłasza się na ochotnika jako marynarz w Królewskiej Marynarce Wojennej. Zostaje przydzielony do HMS „Eagle” pod dowództwem kapitana Hugh Pallistera. Rok później wybrany Bosmanem.

W tym czasie Wlk. Brytania przygotowywała się do Wojny siedmioletniej. W trakcie wojny Cook zajmował się kartografią. Szczególne zasługi przyniosło mu dokonanie pomiarów wybrzeży Nowej Fundlandii i wybrzeży u ujścia rzeki Św. Wawrzyńca. To zwróciło uwagę Admiralicji, która powierzyła Jamesowi dowództwo trzech brytyjskich wypraw dookoła Świata.

Pierwsza Wyprawa Cooka

Pierwsza z nich przypadała na lata 1768- 1771. Celem wyprawy było oficjalnie prowadzenie obserwacji astronomicznych na Tahiti. Nieoficjalnie Cook miał zbadać południową półkulę w poszukiwaniu Terra australis incognita , czyli nowego niezbadanego jeszcze kontynentu i umocnienie wpływów brytyjskich w regionie. W trakcie realizacji pierwszego z celów misji Cook zbadał pozostałe wyspy archipelagu, któremu nadano nazwę Archipelagu Towarzystwa. Potem z pomocą jednego z wyspiarzy z Tahiti, wyprawa dopłynęła do Nowej Zelandii, jako drugi z Europejczyków (Pierwszy był holender Abel Tasman w 1642r). Tam Cook dokładnie narysował mapy Nowej Zelandii i odkrył Cieślinę, nazwaną później Cieśliną Cooka.

Następnie obrał kurs na zachód, podróżując w kierunku obecnej Tasmanii. Jednak zniesiony bardziej na północ docierając do nieznanego lądu- Południowo- wschodniej części dzisiejszej Australii. Tam członkowie ekspedycji zebrali pierwsze dane dot. australijskiej flory i fauny. Wyprawa powróciła do Anglii w roku 1771.

Druga wyprawa Cooka

Druga wyprawa to lata 1772-1775, Celem ponownie było znalezienie Terra Australis. Przypuszczano, że jest ona położona bardziej na południe w stosunku do trasy pierwszej wyprawy. Tym razem w wyprawie brały udział dwa statki. Wobec założeń o bardziej południowym położeniu Terra Australis, II wyprawa Cooka była pierwszą ekspedycją która przekroczyła południowe koło podbiegunowe (i to dwukrotnie). Po napotkaniu pokrywy lodowej Cook stwierdził, że mityczny ląd południowy nie może istnieć, ale wysnuł też przypuszczenie że za barierą lodową może istnieć jakiś blok kontynentalny. Ponadto Cook zbadał jeszcze w trakcie wyprawy Nową Zelandię, oraz Tuamotu, Tonga i nowy archipelag, któremu nadał nazwę Nowe Hybrydy (Obecnie jest to Vanuatu). Wylądował też jako pierwszy w Nowej Kaledonii, odkrył kilka nowych wysp, w tym te nazwane później Wyspami Cooka.

Ostatnia wyprawa to lata 1776- 1780. Tym razem płynąc na wschód miał odnaleźć przejście północne między Azją a Ameryką Północną. Cook ponownie popłynął na Nową Zelandię, Tonga, Wyspy Cooka. W 1777 roku odkrył Wyspę Bożego Narodzenia (obecnie Kiritimati) a rok później archipelag Hawaje, który nazwał Sandwich. Dalej popłynął wzdłuż północno- zachodnich wybrzeży Ameryki zbadał wyspę Vancouver i brzegi Alaski. Następnie przez cieśline Beringa dotarł do 70 Stopnia i 40 min długości geograficznej północnej, gdzie napotkał poły lodu. Po zawróceniu popłynął na Hawaje, gdzie 14 lutego 1779 roku poległ w potyczce z lokalnymi plemionami. Wyprawa powróciła do Wlk. Brytanii w 1780 r.

Generalnie rzecz biorąc działalność Cooka w dziedzinie kartografii, w trakcie wypraw, zmieniła zupełnie ówczesne postrzeganie świata. James Cook przyczynił się też bardzo do poprawy warunków ówczesnych podróży morskich wprowadzając do diet marynarskich warzywa, w tym kiszoną kapustę, co znacznie ograniczyło np. skutki szkorbutu.

Marco Polo

źródło: http://www.pushtimea.ro

Ostatnim odkrywcą a raczej sławnym podróżnikiem jest Marco Polo. Wenecki kupiec i podróżnik. Urodził się w 1254 roku. Dokładnego miejsca urodzenia nie znamy. Prawdopodobne są dwa: Wenecja lub chorwacka wyspa Korčula (czyt. Korczula). Jego ojciec Niccolo był kupcem i to od ojca i wuja (Matteo) Marco poznawał tajniki handlu.

Warto tutaj powiedzieć, że ojciec przetarł szlak, który pokonał później jego syn. Jako kupiec wyruszył jeszcze przed urodzeniem syna na wschód i w momencie jego narodzin zarządzał faktorią rodu Polo w Konstantynopolu. Jednak pogarszająca się sytuacja polityczna przekonała ich do przenosin do innej siedziby rodu Polo (Sudaku na Krymie). Tam z kolei interesy komlikowali rabusie.

Postanowili zatem udać się jeszcze dalej na wschód gdzie trafili na dwory Berke-Chana (wnuka Czingis-Chana ) a następnie po podróży jedwabnym szlakiem dotarli na dwór Kubilaj-Chana w Chanbałyku (dzisiejszym Pekinie).

Kubilaj-Chan był bardzo ciekaw państw zachodu i chrześcijaństwa. Wypytywał o to nowych przybyszów. Po zaprzyjaźnieniu się z monarchą zostali przez niego wysłani z misją dyplomatyczną do Ojca Świętego. W 1268 roku dotarli do Akki i tam dowiedzieli się o śmierci Papieża. Wrócili więc do Wenecji.

Podróż Marco Polo do Chin.

Wyruszyli stamtąd w 1271r ponownie na dwór Chana. Tym razem zabierając ze sobą 17-letniego Marco. Obok celów handlowych powierzono im misję dyplomatyczną od Papieża Grzegorza X do Chana. W ten sposób rozpoczęła się Wielka Podróż Marco Polo po Azji. Ekspedycja dotarła do Pekinu cztery lata później. Tam przez 17 lat handlowali z Chinami. Ponadto Marco uzyskał przychylność Chana, który nie ufał zarówno Chińczykom, jak i Mongołom w jego kraju. Dzięki temu Marco szybko został zaufanym Kubilaj-Chana, co dało mu możliwość dalszych podróży po krajach Azji.

Zaufany Emisarjusz Kubilaj-Chana.

Jako wysoko postawiony urzędnik odbył rozliczne podróże na rzecz Chana. Pierwsza była podróż do Junnanu. Nie do końca wiadomo jaki był cel tej misji, jednak Marco wiedząc, że Chana interesuje wszystko sporządził z niej skrupulatne notatki, które przedstawił Chanowi po powrocie, co go bardzo zadowliło.

To rozpoczęło dalsze wysyłanie Marco w różne tereny Imperium Kubilaj-Chana. Celem podróży było często zbieranie informacji, pobór podatków. Dokładna trasa wędrówek Marco polo po Imperium nie jest znana, z jego relacji też nie jesteśmy w stanie jej odtworzyć. Najwięcej wiemy o jego pobycie w mieście Kinsaj (dzisiejsze Hangzhou).

Poselstwo z Persji i możliwość opuszczenia dworu.

Jednak wielkie Imperium Chana, ze względu na swoją różnorodność i wielką powierzchnie było coraz trudniejsze do rządzenia. Dodatkowo Kubilaj-Chan był już człowiekiem w podeszłym wieku. Jego śmierć spowodowałaby utratę przywilejów przez Rodzinę Polo, co mogliby przypłacić śmiercią. Marco został jednak wysłany do Indii, z misją dyplomatyczną. W trakcie tej podróży Marco opisał nie tylko dzisiejsze Indie ale również inne kraje w obrębie takie jak wyspy Sumatra, Sokotra i Zanzibar (ok. 200 lat przed Vasco da Gamą).

Po powrocie z Indii nadarzyła się okazja do opuszczenia dworu. Z podbitego przez Mongołów Lewantu(dziś Iran) przybyło poselstwo do Chana. Posłowie przynieśli wiadomość od króla (ilchana) Arguna w której prosi on Kubilaja o przysłanie mu księżniczki, która mogłaby zastąpić jego zmarłą żonę. Chan wyraził zgodę i wysłał z nimi księżniczkę Kokaczin. Posłowie jednak szybko powrócili na dwór Chana, gdyż ze względu na wojnę domową w Imperium Mongolskim drogi były nieprzejezdne. Postanowiono o podróży drogą morską, a Marco po powrocie z Indii zyskał opinię bardzo dobrego żeglarza. Udało mu się namówić Chana do wysłania z nim jego ojca i stryja.

Podróż rozpoczęła się w 1292r Kubilaj-Chan ponownie dał Europejczykom gwarancje bezpieczeństwa. Powierzył im również misję do Papieża i królów państw Europejskich. Ekspedycja składała się z 14 statków na pokładzie których było 600 os. poselstwa (nie licząc marynarzy). Po 18 miesiącach dorarli do perskiego portu Hormuz. Z 600 os. do portu dopłynęło jednak tylko 18 os. w tym rodzina Polo, jeden z Perskich Posłów i sama księżniczka.

Po 10 miesiącach pobytu w Persji rodzina Polo udała się w dalszą podróż do domu. Do Wenecji powrócili po 24 latach podróży w 1295r.

Uwięzienie i spisanie wspomnień

Trzy lata później po przegranej bitwie morskiej pod Korculą Marco Polo został pojmany przez Genueńczyków. W trakcie swojego uwięzienia Marco podyktował swoje wspomnienia i obserwacje z pobytu w Chinach. Zawarł w nich również zasłyszane relację z krajów w których sam nie był (Japonia, Madagaskar, Etiopia). Jego wspomnienia wywołały duże zainteresowanie we współczesnej mu Europie, jednak z drugiej strony część jemu współczesnych uznaje je za wyssane z palca. Wzmianki o Marcu nie ma bowiem w żadnym chińskim tekście historycznym z danego okresu. Natomiast w jego obronie przemawia fakt dokładnego opisu innych ważnych rzeczy takich jak np. struktura armii Chana, czy papierowe pieniądze (dodajmy, że wtedy w Europie płacono kruszcem(złoto. srebro) lub kosztownościami).

Jedno jest pewne czy prawdziwe czy nie opowieści Marco Polo stanowią jedno z największych źródeł średniowiecznych dot. wschodniej i południowej Azji. Stanowił on również inspirację dla kolejnych wypraw, odegrał istotną rolę w rozwoju średniowiecznej kartografii.

Sam Marco Polo po uwolnieniu z więzienia osiadł w Wenecji. Ożenił się z Donatą Badoer z którą miał 3 córki. Po śmierci Ojca i Stryja został dziedzicem Fortuny Polo. Zmarł w Wenecji między 8 a 9 stycznia 1324r dożywając sędziwego jak na tamte czasy wieku.

Podsumowanie

Reasumując, jak widać powyżsi wielcy odkrywcy walnie przyczynili się do tego jak postrzegamy dziś świat. Zrobili to zarówno dosłownie dokumentując swoje podróże na piśmie, lub w mapach,  jak również poprzez odkrycie nowych niezbadanych lądów i tras na świecie. Dodatkowo kochali to co robili i potrafili przekuć swoją pasję w sposób zarobku, co wtedy było dużo trudniejsze niż dziś.

I to tyle jeśli chodzi o artykuł. Mam nadzieję, że postaci przypadły Wam do gustu. Do zobaczenia w kolejnym wpisie.

Post Najbardziej Inspirujący Ludzie Świata cz. 10 pojawił się poraz pierwszy w Coworking Warszawa Praga-Północ.

Usain Bolt

Źródło: https://www.panamericanworld.com

Obecnie najszybszy człowiek świata urodził się 21 sierpnia 1986r w miejscowości Sherwood Content w regionie Trelawny na Jamajce. Od najmłodszych lat był zainteresowany sportem. Uprawiał piłkę nożną, krykiet i koszykówkę. Rozważał karierę jako zawodowy gracz krykieta ale górę wziął naturalny talent Bolta do sprintu.

Lata 2002 – 2008 Początki kariery i rekord świata

W tym okresie przyjęło się, że sprinterzy powinni być niscy i masywni – co pokazuje choćby przykład Amerykanina – Mourice’a Greene’a, jednak Bolt pokazał, że wcale tak być nie musi. W wieku 16 lat przy wzroście 195 cm zdobywa swoje pierwsze duże trofeum, wygrywając złoty medal na Mistrzostwach Świata Juniorów w Kingston na dystansie 200 metrów. W tym etapie swojej kariery zdawał się być raczej wyluzowany. Lubił tańczyć i przesiadywać w klubach w jamajskim Kingston. Jednak nie zwalniało go to z ciężkiego treningu, który doprowadził do kolejnego tytułu na MŚ Juniorów Młodszych rok później.

W 2004 roku przeszedł na zawodowstwo i rozpoczął współpracę z nowym szkoleniowcem – Fitzem Colemanem. Swoją karierę seniorską rozpoczął w zawodach CERIFTA Games na Bermudach, gdzie jako pierwszy junior pobił granicę 20 sekund w biegu na 200 m. Rok później jego trenerem został Glen Mils. Zachęcał on Bolta do bardziej profesjonalnego podejścia do sprintu a nie tylko do polegania na swoim wrodzonym talencie. Doprowadziło to, do sytuacji w której pomimo trapiących go kontuzji nadal wspinał się w rankingach lekkoatletycznych.

Wielki przełom Bolta to Mistrzostwa Świata w 2007 roku, gdzie zosał wicemistrzem świata na dystansie 200 m. i w sztafecie 4x100m. Na Meetingu Reebok Grand Prix w Nowym Yorku rozegranym 31 maja 2008 roku zostaje najszybszym człowiekiem na świecie, pobijając rekord swojego rodaka Asafy Powella (9.74) z czasem 9.72 sek. To stawiało go w roli zdecydowanego faworyta przed jego pierwszymi Igrzyskami Olimpijskimi, które w tym samym roku odbyły się w Pekinie.

IO i późniejsza kariera

Na Igrzyskach Olimpijskich w Pekinie Bolt dominował zarówno na 100 i 200 m. W krótszym biegu z łatwością dostał się do finału, a sam bieg finałowy przeszedł do historii sportu. Bolt odszedł rywalom na pierwszych 60 metrach do tego stopnia, że ostatnie 40 m. wydawało się niemal bez wysiłkowe w jego wykonaniu. Pomimo tak rozegranego biegu ukończył go z uśmiechem na twarzy zupełnie nie zważając na technikę biegu. Pomimo to poprawił w tym biegu własny Rekord Świata przebiegając 100 m w 9.69 sek. Eksperci twierdzą, że gdyby Bolt nie odpuścił osiągnąłby czas w granicach 9.60 sek.

Bardzo podobnie rzecz miała się w wyścigu na 200m. Po połowie dystansu nie ulegało już wątpliwości, że Jamajczyk wygra tutaj jednak biegł do końca i ustanowił rekord świata w tej kategorii z czasem 19.30 sek.

Sztafeta 4×100 m w wykonaniu Jamajczyków wyglądała bardzo podobnie i na bieżni wygrali oni rywalizację, natomiast zdyskwalifikowano ich ponieważ u kolegi Bolta z drużyny Nesta Cartera próbka B na kontroli antydopingowej dała wynik pozytywny.

Jednak dla Bolta Igrzyska Olimpijskie w Pekinie stanowiły początek jego dominacji na bieżni przez najbliższe 8 lat. Wygrywał on wtedy wszystkie ważniejsze Imprezy łącznie z MŚ i IO. Ustanowił kolejne rekordy świata na 100 (9,58 – MŚ Berlin 2009) i 200 m (19.19 – MŚ Berlin 2009) Oba te rekordy do dnia dzisiejszego pozostały nie pobite. Do tego dołożył wraz z kolegami ekord świata w sztafecie 4 x 100 m w trakcie IO w Londynie w 2012r (36.84 sek.).

Ostatni solowy występ reprezentanta Jamajki miał miejsce w Londynie podczas Mistrzostw Świata w 2017. Bolt co prawda nie wygrał tych zawodów (był 3 a wygrał Amerykanin Justin Gatlin) jednak czas 9.92 pozwala sądzić, że rekord Bolta przynajmniej jeszcze rzez jakiś czas pozostanie nie do pobicia. Nie bronił na nich tytułu a 200 m, a sztafety nie ukończył przez skurcz mięśnia udowego, która była jedną z wielu kontuzji, które nękały Bolta szczególnie po 2014r.

Oskarżenia o doping i kontuzje

Po imponującym roku 2009 zaczęły pojawiać się oskarżenia o stosowanie przez Bolta dopingu, jednak do dziś pomimo licznych badań Jamajczyka żadna jego próbka nie dała wyniku pozytywnego, co czyni go jednym z najlepszych sprinterów w historii dyscypliny. Reasumując jego dokonania to 8-krotny mistrz Olimpijski, 10-krotny Mistrz Świata i 2- krotny wicemistrz Świata, a lata 2008 – 2016 można nazwać w sprincie erą Bolta.

Michael Schumacher

Żródło: https://racingnews.co

Chyba najbardziej znany niemiecki kierowca rajdowy urodził się 3 stycznia 1969 roku w  Hürth w Nadrenii Północnej Westfalii. W wieku czterech lat zaczyna swoją przygodę z kartingiem. Jego ojciec modyfikuje wtedy gokart na pedały poprzez zamontowanie w nim małego silnika motocyklowego. Gdy młody Schumacher wjeżdża swoim gokartem w latarnie, jego rodzice zabierają go na tor w Kerpen Horrem, gdzie Michael staje się najmłodszym członkiem tamtejszego klubu kartingowego.

W wieku lat sześciu Michael wygrywa pierwsze mistrzostwa klubowe. Kariera Schumiego była wspierana przez jego rodziców – ojciec pracował na dwa etaty jako murarz i mechaniek gokartów, matka pracując w przytorowym bufecie. Jednak gdy gokart Michaela potrzebował nowego silnika (kosztującego osiemset marek niemieckich) rodzice nie byli w stanie zebrać takiej kwoty. Na szczęście z pomocą przyszli mu lokalni przedsiębiorcy i młody Schumacher mógł kontynuować zmagania.

Niemieckie przepisy stanowią jednak, że aby uzyskać licencję kartingową kierowca musi mieć ukończone 14 lat. Aby obejść przepis w wieku 12 lat wyrobił on licencję w Luxemburgu. W roku 1983 uzyskuje niemiecką licencję i już rok później wygrywa Kartingowe Mistrzostwa Niemiec juniorów. W latach 1983- 1988 zdobywał kartingowe tytuły zarówno w Niemczech jak i na arenie europejskiej.

W 1988r po raz pierwszy siada za kierownicą samochodu jednomiejscowego startując w niemieckiej formule Ford i w Formule Koenig (te rozgrywki wygrał). Rok później startował już w niemieckiej Formule 3. W 1990 roku zdobywając już mistrzostwo tej kategorii. W tym sezonie przystąpił też do juniorskiego programu Mercedesa w kategorii Mistrzostw Samochodów Turystycznych (Co było nietypowe, bo większość jego rówieśników startujących później w F1 wybierała Formułe 3000). W sezonie 1990 mimo, że startował w 3 z 9 wyścigów został sklasyfikowany na piątym miejscu w klasyfikacji łącznej wyrywając ostatni wyścig sezonu.

Rok 91 to kolejny rok startów Michaela w Serii Turystycznej – zakończył zmagania na 9 miejscu. Ścigał się też w tym roku w 24h wyścigu Le Mans, gdzie był piąty. Ten rok to też rok dubiutu Schumiego w Formule 1.

Kariera w F1

Swój pierwszy wyścig przejechał w Barwach zespołu Jordan. Było to Grand Prix Belgii. Miejsce Schumachera w bolidzie Jordana kosztowało Mercedesa, z którym miał on kontrakt 150 tys. dolarów. Jego partner z zespołu miał pokazać Niemcowi tor jednak nie zrobił tego zaprzątnięty sprawami swojego kontraktu. Schumacher poznał więc tor w Spa samodzielne przejeżdżając go na przywiezionym ze sobą rowerze.

Zakwalifikował się do wyścigu z siódmym czasem, co było najlepszym wynikiem Jordana w sezonie. Jednak musiał wycofać się z wyścigu już na pierwszym okrążeniu wskutek problemów ze sprzęgłem.

Wywarł jednak na tyle dobre wrażenie, że już w następnym wyścigu podpisał kotrakt z Benettonem. W sezonie 1991 zdobył 4 pkt. zdobyte w sześciu wyścigach. W Benettonie pozostał do 1995r.

Kluczowe były dwa ostatnie lata gdzie Schumacher wygrał swoje dwa pierwsze tytuły Mistrza Świata F1.

Scuderia Ferrari

W zespole z Czarnym Koniem Schumacher spędził dekadę 1996 – 2006. Walnie przyczynił się w tym czasie do rozwoju bolidu Ferrari. W okresie do roku 2000 nie zdobył co prawda dla swojego zespołu, żadnych tytułów indywidualnych (był co najwyżej wicemistrzem świata po walce z takimi sławami jak Mikka Hakkinen czy Jaques Villneuve). Jednak między innym dzięki jego wynikom Ferrari zdobyło Mistrzostwo Świata Konstruktorów.

W trakcie kolejnych 4 lat wygrał on jednak więcej wyścigów i zdobył więcej tytułów niż jakikolwiek inny kierowca w historii F1. Do końca sezonu 2004 był już siedmiokrotnym Mistrzem Świata a na koniec sezonu 2004 ustanowił nowy rekord jeśli chodzi o liczbę zwycięstw w sezonie (wygrywając 13 z 18 wyścigów). Sezony 2005 i 2006 to ostatnie dwa sezony jako kierowca Ferrari. Schumacher ukończył je w czołówce odpowiednio na trzecim i drugim miejscu a w tych latach Mistrzem Świata został Fernando Alonso. Jednak to Schumiego okrzyknięto najlepszym i najbardziej wszechstronnym kierowcą w Historii (Stwierdziili to Nikki Lauda i David Coulthard – dwie legendy F1).

W sezonie 2007 rozpoczęła się praca Schumachera jako doradcy w Teamie Ferrari. W latach 2007 -2009 był doradcą dyrektora generalnego Teamu z Maranello – Jean Todda (dzisiejszego szefa FIA). Schumacher testował rozwiązania inżynierów (głównie z dziedzin elektryki i aerodynamiki) i dzielił się z nimi swoimi spostrzeżeniami.

Powrót na tor

W grudniu 2009 roku świat obiegła wiadomość o powrocie mistrza na tor. Rzeczywiście Michael powraca do F1 w sezonie 2010 w wieku 41 lat. Jego powrót jest porównywany do takich legend jak Nikki Lauda, Nigela Mansella czy Juana Manuela Fangio. Sezon 2010 był jednak pierwszym od czasu sezonu 1991 w którym Schumacher nie uzyskał żadnego zwycięstwa, podium, pole position ani najlepszego okrążenia. Wynikało to głównie z faktu że Schumi nie mógł „przestawić się” do nowego bolidu, jak również z faktu, że popełniał przewinienia za które był karany (choćby zepchnięcie Rubensa Barichello na barierę oddzielającą boxy od prostej start- meta w GP Węgier).

Podobnie zakończyły się dla Schumiego sezony 2011 i 2012. We wrześniu 2012r pojawiła się informacja, że miejsce Schumachera w Mercedesie zajmie Lewis Hamilton. Ostatnim wyścigiem mistrza było GP Brazylii, gdzie zajął siódmą lokatę. Cały sezon zakończył na 13 miejscu zdobywając jedyne 49 punktów.

Poza torem

Życie prwatne Schumacherów wiązało się również z wyścigami. Jego brat Ralf również był kierowcą F1 w latach 1997-2007. W sierpniu 1995r Michael ożenił się z Corinną Betsch, z którą ma dwoje dzieci. Był wielokrotnie uznawany za Najlepszego sportowca Niemiec. W ramach uznania zasług w 2007 roku otrzymał złoty medal FIA. Był ambasadorem UNESCO, na rzecz której przeznaczył 1,5 mln Euro. Poza torem amatorsko uprawiał piłkę nożną, jazdę konną oraz narciarstwo.

Wypadek na nartach w 2013r

29 grudnia 2013r Schumacher zjeżdżał ze swoim synem na nartach w Alpach Francuskich. Przy małej prędkości upadł i uderzył głową o kamień, co mimo założonego kasku wywołało u niego uraz głowy. W ciągu 15 min od zdarzenia przetransportowano go do lokalnego szpitala, a następnie do kliniki w Grenoble (specjalizującej się w urazach mózgu). 30 grudnia podano, że jego stan jest krytyczny i że został wprowadzony w stan śpiączki farmakologicznej. W tym stanie pozostawał przez następne pół roku. W czerwcu rzeczniczka Schumachera potwierdziła, że został on wybudzony ze śpiączki. Na początku września 2014 Schumacher opuścił szpital i został przewieziony do swojego domu, gdzie jego rehabilitacja jest kontynuowana. Od tego momentu informacje o stanie zdrowia kierowcy są pilnie strzeżoną tajemnicą rodziny.

Serena Williams

Źródło: http://sport.dziennik.pl/

Serena Jameka Williams urodzila się w Sainaw w stanie Michigan 26 września 1981r. jako najmłodsza z 5 córek Richarda Williamsa i Oracane Prince – 3 z poprzedniego związku matki.

Gdy miała 3 lata jej rodzina przeniosła się do Campton w Californii, gdzie Serena rozpoczęła swoją przygodę z tenisem. Ich rodzice zmieniali się na stanowisku trenera sióstr (Venus również jest zawodową tenisistką). W wieku lat 9 po raz kolejny przeprowadzili się. Tym razem rodzina Williams osiadła w Palm Beach na Florydzie, tak aby siostry mogły uczęszczać do Akademii Tenisowej Ricka Macci. Rok później przestały jednak brać udział w turniejach, gdyż ich ojciec chciał aby skupiły się na nauce. Dodatkowo wpłynęło na to rasistowskie zachowanie wobec dziewczynek na turniejach. Serena była wtedy numerem jeden w rozgrywkach juniorskich w Stanach Zjednoczonych z bilansem 46-3.

Gdy była w 9-tej klasie ojciec przestał posyłać ją na zajęcia do Akademii Tenisowej i sam przejął funkcję trenera sióstr Williams.

Debiut na profesjonalnym korcie

Ojciec chciał, aby poczekała z debiutem do osiągnięcia 16 lat. Serana jednak chciała zadebiutować już w wieku lat 14 na turnieju w Oakland w Californii (kwiecień 1995). Jednak sprzeciwiła się temu WTA (Woman’s Tennis Association) ze względu na młody wiek.

Oficjalny debiut Sereny w profesjonalnym turnieju nastąpił jednak w tym samym roku w Quebecu (listopad 1995) – znalazła bowiem możliwość obejścia zasad dotyczących wieku i otrzymała dziką kartę. Jednak swój pierwszy turniej zakończyła w pierwszej rundzie kwalifikacyjnej. Williams wygrała w tym meczu tylko 2 gemy.

Debiut  w głównym turnieju to dopiero rok 1997. W listopadzie tego roku podczas turnieju Ameritech w Chicago Serena sklasyfikowana na 307 miejscu w rankingu pokonała światowe numer 7 Mary Price oraz numer 4 rankingu Monikę Seles. Te zwycięstwa spowodowały, że stała się najniżej sklasyfikowaną zawodniczką w nowożytnej erze Tennisa, która pokonała dwie zawodniczki z pierwszej 10 Rankingu WTA. Rok 1997 skończyła jednak z awansem na 99 miejsce w rankingu WTA.

Rok 1998 rozpoczęła od turnieju w Sydney, gdzie odpadła w półfinale (Pokonując wcześniej nr 3 – Lindsey Davenport). W tym samym roku zadebiutowała w Wielkoszlemowym turnieju. Odpadła jednak w drugiej rundzie Australian Open przegrywając z Venus Williams w pierwszym profesjonalnym meczu między siostrami. Zresztą rok 1998 był jedynym w karierze Williams w którym startując we wszystkich turniejach wielkoszlemowych nie wygrała żadnego.

Dalsza kariera

Pierwszy sukces przyszedł dopiero w roku 1999, gdy Serena pokonała w finale Open Gaz de France francuskę Amelie Mouresmo. Pierwszym wygranym turniejem Wielkiego Szlema Sereny było US Open w tym samym roku, gdzie pokonała Martinę Hinggis. W tym sezonie weszła też do pierwszej 10 rankingu kończąc go na miejscu 4.

Od tego czasu mamy do czynienia z dominacją sióstr Williams. Serena w trakcie kariery rozegrała jak do tej pory 92 finały WTA w grze pojedynczej (bilans 72-20), 24 finały deblowe (Bilans 23-1) oraz 4 w Mixcie (Bilans 2-2). Jest też czterokrotną złotą medalistką Olimpijską (3 razy w deblu z siostrą i 1 raz w singlu). Jako apogeum można podać lata 2013-2015, gdy kończyła te sezony jako liderka światowego rankingu.(w 2015 dokładając do tego trzy wygrane w turniejach Wielkiego Szlema).

Życie prywatne

Serena Williams od grudnia 2016 roku jest zaręczona ze współtwórcą portalu Reddit Alexisem Ohanianem, z którym ma córeczkę Alexis, urodzoną we wrześniu 2017.

Michael Jordan

źródło: http://sportslive.ru/

Michael Jeffrey Jordan urodził się 17 lutego 1963 roku na nowojorskim Brooklynie. Jest środkowym z pięciorga dzieci Jamesa Jordana i Deloris Jordan (z d. Peoples). Gdy Michael miał 2 lata jego rodzina wróciła w rodzinne strony – do Północnej Karoliny, gdzie Jordan się wychowywał W trakcie nauki, początkowo ze względu na niski wzrost bardziej skupiał się na innych sportach(np. na Baseballu). W pierwszej klasie liceum nawet początkowo nie dostał się do składu koszykarskiego. Jednak w następnym roku kiedy urósł o ponad 10 cm został przyjęty do składu na pozycję skrzydłowego. Wtedy też wybrał numer 23 o połowę mniejszy od 45 czyli tego numeru, który nosił jego brat Larry.

W listopadzie 1980 roku rozpoczął naukę na znanej uczelni North Carolina at Chapel Hill (University of North Carolina), gdzie w drużynie koszykarskiej spotkał dwie inne legendy NBA – Jamesa Worthy’ego i Sama Perkinsa. W 1982 roku Drużyna z Uniwersytetu Północnej Karoliny ograła w Finale Georgetown, a Jordan zdobył decydujące o zwycięstwie punkty.

Koleny przełomowy rok to 1984, gdzie Michael Jordan został wybrany jako gracz roku na poziomie College’ów (Collage Player of The Year). W tym samym roku opuszcza szkołę i przystępuje do Draftu w lidze NBA. Wraca na uczelnie dwa lata później (w przerwie w wyniku kontuzji) i kończy edukację.

NBA

Ze względu na skromną posturę wybrany w drafcie dopiero z numerem 3. przez Chicago Bulls. Już od pierwszego sezony wyrósł na gwiazdę ligi, dzięki ofensywnemu stylowi gry, który prezentował. Wystąpił w nim w Meczu Gwiazd, gdzie zdobył 7 punktów przebywając na parkiecie przez 22 minuty. Jako lider drużyny doprowadza ją do play-off, jednak Byki odpadają w pierwszej rundzie tej fazy. Rok później w wyniku kontuzji opuścił sporą część sezonu a jego drużyna przegrała w pierwszej rundzie play-off z późniejszymi mistrzami NBA – Boston Celtics.

W latach 1987 – 1993 to era rozwoju w grze Jordana . W sezonie 87/88 jako jedyny gracz w historii NBA został wybrany najlepszym strzelcem i najlepszym obrońcą sezonu. W latach 1988 – 1990 chicagowskie Byki regularnie meldowały się w play-offach i regularnie z nich odpadali, zawsze przeciwko Detroit Pistons.

1991-1993 Tytuły mistrzowskie

Pierwsze zwycięstwo w rozgrywkach to sezon 90/91. Byki jak burza przeszły przez sezon zasadniczy wygrywając 61 z 82 meczów. W fazie play-off natomiast bez problemu awansowali do finału konferencji, gdzie czekali gracze z Detroit. Zdawaćby się mogło, że historia zatoczy koło i Chicago Bulls odpadną jednak m in. dzięki wkładowi Jordana drużyna z Chicago pewnie w 4 meczach pokonała potentata z Detroit. Awansowała dzięki temu do finału ligi, gdzie mierzyła się z Los Angeles Lakers z Magic Johnsonem w składzie. Pomimo porażki w pierwszym meczu wygrali kolejne 4 i zdobyli pierwszy w historii tytuł Mistrzów NBA. W kolejnym sezonie obronili mistrzostwo (wygrywając 64 mecze z 82 w sezonie zasadniczym i ogrywając w 6 meczach Portland Trail Blazers). W tym roku Michael po raz drugi wystąpił na Igrzyskach Olimpijskich. Na Olimpiadzie w Barcelonie, gdzie z drużyną USA wywalczył drugie złoto (wygrywając każdy mecz przewagą średnio 40 pkt.).

To spowodowało „zadyszkę” Byków w sezonie 92/93, gdzie wygrali tylko 53 mecze i weszli do play-off. Bez problemu przeszli pierwsze dwie rundy i w finale Konferencji Wschodniej stanęli naprzeciw New York Knicks. Finał skończył się wynikiem 4-2 dla Chicago (po przegranych dwóch pierwszych meczach). W finale ligi spotkali się z Phoenix Suns z Charlesem Barkleyem w składzie. Te serię spotkań określa się jako serię dekady. O mistrzostwie zadecydowały 3 pkt. zdobyte przez Michaela Jordana na 3,9 sek. przed końcem meczu. Byki po raz trzeci obroniły mistrzostwo.

Rozstanie z koszykówką i wielki powrót.

Po sezonie 1993 po dziewięciu sezonach w lidze zawodowej ogłosił swoje odejście. Chcąc spełnić marzenie swojego ojca postanowił spróbować sił w Baseballu. Jednak nie miał umiejętności, żeby grać w MLB. Sezon 94/95 zakończył występami w Lidze Double AA (dwie klasy niżej od najniższej klasy rozgrywkowej w Amerykańskim Baseballu), co doprowadziło do decyzji o zakończeniu po roku kariery Baseballowej.

Jednak Jordan nie mógł pozostać długo na sportowej emeryturze i powrócił do Chicago Bulls w sezonie 95/96. Razem z tą drużyną zdominował kolejne 3 sezony odchodząc razem z trenerem Philem Jacksonem w roku 1998r, zdobywszy wcześniej swój czwarty, piąty i szósty pierścień mistrza NBA. Po jego odejściu klub z Chicago nie odnosił już tak spektakularnych sukcesów.

Później zaliczył jeszcze dwa sezony jako zawodnik Washington Wizards (jednak bez większych sukcesów i w 2003 roku ostatecznie zakończył przygodę z czynną koszykówką.

Poza kortem koszykarskim

Zarówno w trakcie kariery jak i po jej zakończeniu czynnie uprawia Golf, stale uczestnicząc w turniejach pokazowych. Jest też ikoną marki Jordan Brand, jeździ na motorze (ma własny klub motorowy) i udziela się charytatywnie. Od 2006 jest również właścicielem zespołu Charlotte Hornets. A od 11 września 2009 roku członkiem koszykarskiej Galerii Sław (Hall of Fame). W 2016 roku otrzymał z rąk Baracka Obamy prezydencki medal Wolności (Najwyższe cywilne odznaczenie u USA).

Pele

źródło: http://www.digitalspy.com/

Właściwie Edson Arantes do Nascmento urodził się 23 października 1940r w Tres Coracoes w Brazyli. Był synem Joao Ramosa do Nascimento (Dondinho), który również był piłkarzem (Grał jako napastnik w lidze Brazylijskiej). Rodzina Pele nie należała do zamożnych więc przyszły gwiazdor dorabiał chwytając się różnych zawodów (m in. jako pucybut). Od małego jednak był zafascynowany piłką nożną.

Kariera klubowa

W wieku lat 15 został wypatrzony przez byłego reprezentanta Brazylii Waldemara de Brito i w ten sposób zadebiutował on w klubie Santos FC Pierwszy mecz rozegrał w 1956 r z Corinthians Santo Andre (Porażka 1:7) i wpisał się w nim na listę strzelców.

Z Santosem związał się na następne 18 lat i zdobywał z nim Mistrzostwa Stanu Sao Paulo (x11), Puchar Brazyli (x5), Puchar Interkotynentalny (x2) i Copa Libertadores, czyli odpowiednik europejskiej Ligi Mistrzów (x2). W 638 meczach strzelił 619 bramek.

W 1975 roku przeszedł do lepiej opłacanej Amerykańskiej Ligi Piłki Nożnej (NASL), gdzie występował w New York Cosmos. Do roku 1977 zagrał w 56 meczach i strzelił 31 bramek. Z Cosmos zdobył w 1977 roku Mistrzostwo Ligi NALS. W 1977 roku Pele zakończył karierę klubową.

Reprezentacja Brazylii

Debiut reprezentacyjny Pelego miał miejsce w 1957r. Pierwszym rywalem reprezentacyjnym Nascimento była Argentyna. Pomimo, że strzelił bramkę mecz zakończył się przegraną „Canarinhos” 1:2. To jest też jedyny mecz reprezentacyjny, gdzie strzelając bramkę zszedł z boiska pokonany.

Rok później pojechał na swoje pierwsze mistrzostwa świata do Szwecji. Początkowo siedział na ławce rezerwowych. Brazylia jednak rozpoczęła ten turniej słabo, co sprawiło, że trener Feolia zaryzykował i postawił na młodego zawodnika. Pele oczarował publiczność swoją grą i doprowadził Brazylię do mistrzostwa świata (5:2 ze Szwecją). Sam Pele zajął na tym turnieju 2 miejsce w klasyfikacji strzelców, zdobywając 6 goli.

Kolejne mistrzostwa w Chile to pomimo triumfu Brazylii (3:1 z Czechosłowacją) turniej bez historii dla Pelego – rozegrał na nich tylko dwa mecze po czym doznał kontuzji. Na mistrzostwach w Anglii Brazylia nie wyszła nawet z grupy ( wygrała 1 z 3 meczów). Pele w tym turnieju zdobył tylko jedną bramkę.

Kolejne Mistrzostwa Świata miały miejsce w Meksyku. Pele początkowo ogłosił, że na nich nie wystąpi. Jednak w ostatnim momencie zmienił zdanie i pojechał na turniej. Ówczesna drużyna Brazylii, której trenerem był Mario Zagallo uważana jest za jedną z najlepszych ekip w historii dyscypliny. Zdobyli na tych Mistrzostwach tytuł deklasując w finale Włochów 4:1, a Pele zakończył turniej z 4 bramkami co dało mu ex equo 4 miejsce w klasyfikacji strzelców.

Po tych Mistrzostwach świata zakończył karierę w reprezentacji (Rozgrywając 91 oficjalnych spotkań i strzelając w nich 77 bramek). Ciekawostką jest też fakt, że gdy w składzie Brazyli występował razem z Garrinchą nigdy nie przegrał meczu (32 spotkania 29 zwycięstw). Reasumując Brazylia w Erze Pelego zdobyła 3 Mistrzostwa Świata (na 4 turnieje w których grali).

Po zakończeniu kariery

Zaraz po zakończeniu kariery zawodniczej został dyrektorem sportowym Santos FC. Promował też piłkę nożną jako sport na całym świecie. Udzielał się w mediach będąc twarzą takich marek jak PepsiCo, Coca-Cola, MasterCard czy Puma. Zagrał w filmie „Ucieczka do zwycięstwa” (reż. Jahn Huston) oraz próbował swoich sił jako komentator sportowy.

W 1992 r. został ambasadorem Narodów Zjednoczonych ds. Ekologii i środowiska oraz Ambasadorem Dobrej Woli UNESCO. W 1995 roku przyjął stanowisko brazylijskiego ministra sportu, które piastował przez trzy kolejne lata.

Wielokrotnie odznaczany. W 1963 został kawalerem francuskiej Legii Honorowej. W 1997r. otrzymał z rąk Elżbiety II Order Imperium Brytyjskiego, W roku 1999 został wybrany na sportowca XX wieku przez MKOl. W roku 2003 otrzymał brazylijski Order Zasługi dla Kultury. Od 2010 roku jest też honorowym prezydentem odrodzonego klubu New York Cosmos.

Prywatnie 2- krotnie żonaty i rozwiedziony. Z tych związków posiada piątkę dzieci.

Podsumowanie

I tak właśnie wygląda kolejne pięć inspirujących nas postaci. Wszyscy oni włożyli niesamowitą pracę w to aby stać się wielkimi. Niektórym (np. Boltowi) dopomogły zdolności, jednak warto zaznaczyć, że w dobie „dopingu w sporcie” (Zobrazowanej choćby w oscarowym „Ikarze”) Ci przedstawiciele swoich dyscyplin pozostali „czyści”. Warto się od nich zatem uczyć po pierwsze miłości do tego co się robi a po drugie wytrwałości w dążeniu do celów.

To tyle w dzisiejszym artykule. Na kolejne zapraszamy już niebawem :) A jacy są Wasi ulubieni sportowcy? Podzielcie się nimi w komentarzach pod tym tekstem :)

Post Najbardziej Inspirujący Ludzie Świata cz. 9 – Edycja Sportowa pojawił się poraz pierwszy w Coworking Warszawa Praga-Północ.

Malcom X

Kariera przestępcza,więzienie i przejście na Islam

Nation of Islam

Konflikt z Nation of Islam i śrmierć

Nelson Mandela

Początek walki z Apartheidem

„Włócznia Narodu”

Proces w Rivonie i 30 lat w więzieniu

Prezydent Mandela

Wycofanie się z polityki

Mohandas K. Gandhi

Pobyt w Londynie, Afryce Południowej i powrót do Indii

Wzrost wpływów politycznych Gandhiego i pobyt w więzieniu

II WŚ, Godse i zamachy

Abraham Lincoln

Praca zarobkowa i pierwsze kroki w polityce

Lincoln w Izbie Reprezetantów

16 Prezydent Stanów Zjednoczonych i Wojna Secesyjna

II Kadencja i kwestia niewolnictwa.

Zamach i śmierć prezydenta Lincolna

Święta Matka Teresa z Kalkuty

Nauka Angielskiego i życie jako Loretanka

Nowe Powołanie i praca misyjna

Misjonarki Miłości.

Kłopoty ze zdrowiem, śmierć, kanonizacja i uznanie.

Podsumowanie

Post Najbardziej inspirujący ludzie świata cz. 8 pojawił się poraz pierwszy w Coworking Warszawa Praga-Północ.

Sokrates

Źródło: Wikicommons

Jeden z trzech najwybitniejszych (obok Platona i Arystotelesa) starożytnych filozofów greckich. Na tyle wybitny, że całą wcześniejszą filozofię grecka nazwano filozofią przedsokratejską O życiu Sokratesa wiemy stosunkowo niewiele. Urodził się ok. 470 r. p.n.e. w Atenach, jako syn kamieniarza i akuszerki. Z wyjątkiem wypraw wojennych, gdzie walczył jako hoplita przez całe życie nie opuszczał Aten. Według źródeł miał jedną lub dwie żony i trójkę dzieci.

Sporo wiemy natomiast o okolicznościach jego śmierci. W 399r p.n.e. został on bowiem oskarżony o niewyznawanie bogów, których uznawało państwo i wyznawanie bogów przez nie nieuznawanych oraz o psucie młodzieży. Sprawą Sokratesa zajmował się ateński sąd ludowy (dikasterion). W pierwszym głosowaniu uznano winę Sokratesa (prawdopodobnie stosunkiem głosów 280:220). Sokrates miał prawo do zadeklarowania kary, która wg. niego powinna go spotkać. Jak podają źródła zaproponował on utrzymanie na koszt państwa lub zapłacenie bardzo małej grzywny. W drugim głosowaniu decydowano między karą zaproponowaną przez oskarżenie a karą zaproponowaną przez oskarżonego. Tutaj sędziowie wybrali zaproponowaną przez oskarżenie karę śmierci. Po pobycie w więzieniu (okres 30 dni) Sokratesa stracono poprzez podanie cykuty.

Sprecyzowanie poglądów Sokratesa jest również trudne, gdyż sam filozof nie pozostawił po sobie żadnych tekstów. Poglądy Sokratesa zostały natomiast zawarte np. w dialogach Platona (jego ucznia), których Sokrates jest głównym bohaterem. W jego ustach często umieszczane są jednak poglądy samego Platona.

To Sokratesowi przypisywane jest słynne zdanie

Wiem, że nic nie wiem

, które możemy utożsamiać z jego podejściem do wiedzy. Wynika z niego, że uznawał siebie za poszukiwacza prawdy. Jest autorem tzw. metod sokratycznych (prowadzenia sporów), czyli metody elenktycznej i majeutycznej. Pierwsza sprowadzała się do nakierowania twierdzeń i argumentów rozmówcy tak, że dochodził on do wniosków absurdalnych i sprzecznych z pierwotną tezą. Ponadto Sokratesa uważa się za reorganizatora etyki greckiej z filozofii przyrody na filozofie duszy – ukierunkowaną głównie na badanie człowieka. Wedle Sokratesa to właśnie dusza odróżnia nas od zwierząt.

Platon

Źródło: Wikicommons

Był jednym z uczniów Sokratesa. Urodził się w roku 427 p.n.e. w Ateńskiej rodzinie arystokratów. Miejscem urodzenia Platona są wg. przekazów albo same Ateny albo wyspa Eginie. Właściwe imie Platona brzmiało Arystokles natomiast przydomek Platon nadano mu ze względu na atletyczną budowę ciała. W wieku lat 20 po odebraniu dobrego jak na ówczesne czasy wykształcenia spotyka Sokratesa, u którego uczy się przez 8 lat. Po śmierci Sokratesa udaje się w podróż po Grecji, Egipcie i Italii. Wraca po 12 latach. Po powrocie zakłada szkołę, którą nazywa Akademią Platońską i która szybko zyskała uznanie. To z niej wywodzili się jego uczniowie wśród których najsłynniejszym był Arystoteles.

Jeśli chodzi o filozofię Platona to pozostawił on po sobie 35 dialogów, które naukowcy dzielą na 9 części. Platon jest twórcą całego nurtu filozoficznego, który nazywamy Idealizmem Platońskim.

Kluczowym pojęciem dla Platona są właśnie Idee, które utożsamia z jedynym prawdziwym bytem, w odróżnieniu od rzeczy czy bytów materialnych. Wyróżniał on zatem dwa nieprzenikające się światy – świat idei i świat materialny. Wyjątkiem od te reguły była ludzka dusza i boska istota, którą Platon określił mianem Demiurga– Budowniczego świata. Dusza ludzka przed zamieszkaniem w ciele jest w świecie idei. Później zapomina tego co się tam nauczyła i przez życie uczy się tego na nowo aby po śmierci powrócić do świata idei. Dopóki nie nastąpiło to w pełni człowiek zdaniem Platona mógł się odradzać.

Platon jest również twórcą jednej z pierwszych teorii Państwa. Wg, niego idealne państwo powinno składać się z trzech stanów (podobnie jak dusza składa się z rozumu, popędliwości i pożądliwości):

Stan uczonych, odpowiedzialnych za rządzenie w Państwie

Stan strażników: pilnujących porządku wewnętrznego i bezpieczeństwa zewnętrznego

Stan Żywicieli: zapewniejący dla Państwa dobra materialne.

Był zwolennikiem silnej hierarchii społecznej. Silna i równa wobec siebie arystokracja, stanowiła o przetrwaniu Państwa. Wg. Platona Państwem powinni rządzić filozofowie, jako najmądrzejsi.

Kartezjusz

Źródło: Wikicommons

Właściwie Rene Descartes urodził się 31 marca 1596r w miejscowości La Haye-en-Touraine we francuskiej rodzinie szlacheckiej. Ok. 1607 roku rozpoczyna naukę w kolegium jezuickim w La Fleche gdzie przebywa do roku 1615. Później kontynuuje naukę w Paryżu gdzie w 1616 roku uzyskuje stopień z prawa cywilnego i kanonicznego na Uniwersytecie w Poitiers. W wieku 21 lat zaciąga się do Armii holenderskiej (sprzymierzonej z Francją). W 1621 roku rezygnuje ze służby i wraca do Paryża gdzie zajmuje się matematyką i fizyką, oraz pisze pracę z metodologii nauk. W latách 1628 – 1649 spędził głównie w Holandii. W tym okresie powstała również najsłynniejsza rozprawa Kartezjusza „O metodzie“ (1637) z której pochodzi słynny cytat:

Myślę, więc jestem.

W 1648 roku przyjmuje pensję od króla Francji za wybitne zasługi dla rozwoju nauk (fizyki, matematyki, metodologii). Rok później wyjeżdża na zaproszenie królowej szweckiej Krystyny do Sztokholmu. Tam ma ją uczyć filozofii i służyć jej radą przy organizacji Szweckiej Akademii Nauk. W celu zachowania jak największej klarowności i czystość umysłu ustanowiono godzinę ich spotkań na godzinę 5:00 rano, co zakończyło się dla Kartezjusza fatalnie. Zmarł w wyniku zapalenia płuc 11 lutego 1650r.

Na jego cześć rodzinna miejscowość filozofa została w 1967r. zmieniła nazwę na Descartes.

Kluczowe dla filozofii Kartezjańskiej są dwa pojęcia fundacjonalizm i dualizm. Pierwsze wywodzi się stąd, że Kartezjusz zakładał istnienie fundamentu dla całości wiedzy ludzkiej. Szukał go poprzez opracowanie nowej metody filozofowania, Odrzucał przy tym Arystotelizm, który opierał się głównie na danych zmysłowy. Te z kolei Kartezjusz uważał za wysoce zawodne. A jeśli źródło jest zawodne to również sądy na nim zawarte też mogą być zawodne. Kartezjusz odrzucał tym samym całą opartą na Arystotelizmie filozofię scholastyczną (Arystotelizm pogodzony z nauką kościoła), w nurcie której był wychowany. Takie wąpienie (odrzucenie wszystkich niepewnych sądów) zwane wątpieniem kartezjańskim stanowiło zdaniem filozofa pierwszy krok w refleksji filozoficznej. Za fundament dla całości wiedzy pewnej i podstawę do dalszych sądów uznaje idee o której pisałem wyżej a więc słynne myślę więc jestem. Prawdy bowiem w odróżnieniu od zawodnych zmysłów muszą mieć charakter rozumowy.

Jeśli zaś o dualizm chodzi to jest to pogląd zgodnie z którym istnieją dwie rzeczywistości. Rzeczywistość fizyczna to taka gdzie materia jest rozlokowana w trójwymiarowej przestrzeni. Jej badaniem zajmują się nauki przyrodnicze. Rzeczywistość umysłowa złożona jest z myśli i świadomości i jest obszarem wolności. Te dwie sfery łączą się w człowieku. Dlatego część naszych zachowań można wyjaśnić w sposób mechaniczny. Powstaje zatem problem relacji w człowieku jaka zachodzi między rzeczywistością fizyczną – ciałem i umysłem (problem psychofizyczny), który jest do dziś jednym z kluczowych problemów filozofii i nauki.

Kartezjusz jest uznawany za jednego z największych filozofów w historii . Jego poglądy, do których kluczem jest fundacjonalizm i dualizm psychofizyczny określa się nawet mianem Kartezjanizmu. Uważany jest za ojca racjonalizmu. Zwolennikiem tej filozofii był m.in. Baruch Spinoza,

Immanuel Kant

Źródło: http://freedombunker.com/

Immanuel Kant przyszedł na świat 22 kwietnia 1724r w Królewcu jako syn rzemieślnika i córki rymarza. Jako młody człowiek otrzymał surowe luterańskie wykształcenie. W wieku lat szesnastu rozpoczyna studia filozoficzne na Uniwersytecie w Królewcu, które zakończył w roku 1746.

Do zainteresowań Kanta należała między innymi filozofia Gottfrieda Leibnitza, której wpływ widać później w twórczości Kanta. Po śmierci ojca w 1746r aby utrzymać się pracował jako nauczyciel dla elity pruskiego społeczeństwa. W 1755r. wydał swoją pracę magisterską, a następnie habilitacyjną, gdzie starał się połączyć teorię Newtona z filozofią Leibnitza.

Po śmierci swojego profesora Knutzena stara się o objęcie po nim katedry na Uniwersytecie. Zostaje zatrudniony w charakterze Privatdozenta . Z racji niskiej pensji nadal prowadzi prywatne lekcje. W 1770r. został profesorem metafizyki i logiki na Uniwersytecie w Królewcu. Pomimo absorbującej pracy na uczelni napisał w tym okresie Krytykę czystego rozumu (1781) uważaną za jedno z najważniejszych dzieł filozoficznych w historii. Jego uczniowie przeszli od kantyzmu do radykalnego idealizmu, co sam Kant potępił w liście otwartym z 1799r ., który uznaje się za ostatnie wystąpienie filozofa. Zmarł 12 lutego 1804 r również w Królewcu.

Jeśli chodzi o filozofię Kanta to zmuszony był on do wypracowania swojej filozofii nowego języka pojęciowego. Za podstawę przyjął on założenie o braku jakichkolwiek wcześniejszych założeń poza podstawowymi zasadami logiki.

Jednak to z czym powinniśmy kojarzyć Kanta to jego koncepcja etyczna i pojęcia imperatywu kategorycznego i imperatywu obowiązku. Dotychczas w filozofii próbowano dowieść istnienia takich bytów jak Bóg czy dusza ludzka i w oparciu o to wysnuwać sądy dot. etyki. Kant natomiast odszedł od tego trendu i zadowolił się stwierdzeniem że zarówno Bóg jak i dusza po prostu istnieją. Poprzestając na tym stwierdzeniu tworzy jedyną normę moralną, którą przyjmuje, czyli właśnie Imperatyw kategoryczny. Mówi on co następuje:

Postępuj wedle takich tylko zasad, co do których możesz jednocześnie chcieć, żeby stały się prawem powszechnym.

Jak widzimy jest to tylko ogólna reguła postępowania, która nie dyktuje co robić w sytuacji konfliktu interesów – to było głównym źródłem krytyki. Na potrzeby podobnych sytuacji Kant tworzy imperatyw obowiązku:

Postępuj tak, jakby zasada twojego postępowania miała się stać siłą twej woli ogólnym prawem.

Doprecyzowuje to Kantyzm z ostatnich lat życia filozofia, kiedy uważał, że moralne jest to co czynimy z obowiązku, a jeśli czynimy coś z własnej chęci to albo jest to obojętne moralnie, jeśli nie stoi w sprzeczności z naszymi obowiązkami lub jeśli tak jest – naganne.

Warto również wspomnieć że jego traktat Zum ewigen Frieden z 1795r, gdzie Kant zawarł swój projekt pokoju światowego między państwami jest jednym z najbardziej znanych projektów dotyczących pokoju w Historii.

Friedrich Nietzsche

Źródło: Wikicommons

Ostatni na naszej liście filozofów ale równie ważny Friedrich Wilhelm Nietzsche urodził się 15 października 1844 w Roecken w rodzinie luterańskiego pastora. W 1850 r. po śmierci ojca cała rodzina przenosi się do Saale, gdzie Fryderyk rozpoczyna naukę w szkole miejskiej i gimnazjum przykatedralnym.

W październiku 1864r zapisuje się na Uniwersytet w Bonn, gdzie studiuje filologię klasyczną, teologię, historię kościoła i sztukę. Po dwóch semestrach przenosi się na Uniwersytet w Lipsku, gdzie jeszcze jako student został uznanym filologiem klasycznym i współtworzył towarzystwo filologiczne. Jego pierwsze prace ukazały się w 1866r. Rok póżniej zapoznał się z filozofią Artura Shoppenhauera, która miała wpływ na dalsze pracę artysty, nawet wtedy gdy Nietzsche doszedł do konkluzji, że Shoppenhauer się mylił. Po odbyciu służby wojskowej został profesorem filologii klasycznej na Uniwersytecie w Bazylei. Tam właśnie złożył podanie o anulowanie obywatelstwa pruskiego.

W latach 1869 – 1876r przyjaźnił się z kompozytorem Richardem Wgnerem. Połączyło ich zamiłowanie do muzyki klasycznej i filozofii Shoppenhauera.

W tym okresie Nietzsche zaczął krytykować kulturę otaczającego go świata. Niemcy po utworzeniu Cesarstwa Niemieckiego (1871) zdaniem filozofa zachłysnęły się przekonaniem o wyższości swojej kultury nad kulturą pokonanej w wojnie Francji. W 1979 r prosi o urlop zdrowotny na uczelnie, a rok później ze względu na zły stan zdrowia zmuszony jest do złożenia profesury. Następnie kilkukrotnie zmienia miejsce swojego pobytu.

W roku 1883 ukazuje się jego najważniejsza książka Tako rzecze Zaratustra. W zasadzie jest to synteza poglądów Nietzschego, który pod postacią Zaratustry naucza o wyrażonych we wcześniejszych pracach teoriach nadczłowieka (Uebermensch), śmierci Boga, czy o wiecznym powrocie. Późniejsze pracę filozofa, które były kontynuacją rozważań z Zaratustry nacechowane są już chaotyzmem, na który wpływ miała postępująca choroba autora. W 1889 następuje załamanie psychiczne filozofa i trafia on do kliniki psychiatrycznej w Bazylei a następnie w Jenie. Rok później matka zabiera go do Saale zaś po jej śmierci w 1897r jego siostra wynajmuje dom w Waimarze, gdzie Nietzsche spędza ostatnie lata życia. Fryderyk Nietzsche zmarł 25 sierpnia 1900 roku.

Filozofia Fryderyka Nietzschego przeciwstawia się filozofii akademickiej . Zdaniem samego filozofa sens ma tylko taka filozofia, którą się przeżywa. W swoich pracach wielokrotnie powracał do ukształtowanych przez siebie podstawowych zagadnień i dokonywał ich głębszej analizy.

Najpopularniejszym założeniem filozofii nihilistycznej Nietzschego jest przekonanie o śmierci Boga. Słynne zdanie z Tako rzecze Zaratustra . Nie dotyczy jednak bezpośredniej śmierci Boga. Chodzi tu bardziej o to że w skutek postępu cywilizacji nie doświadczamy już istnienia Boga tak jak to było w starożytności lub średniowieczu. Razem z tym ma miejsce upadek wszelkich metafizycznych podstaw wartości, które zawieszone są w próżni. Nie potrafimy bez nich żyć więc udajemy że nic się nie stało – tak rodzi się nasz Nihilizm. Innym ważnymi dla filozofa pojęciami są wola mocy i nadczłowiek, jednak poprzez chorobę nie zdążył ich jasno zdefiniować, co rodziło pole do szerokiej interpretacji, między innymi przez niemieckich Nazistów, którzy czerpali z tych koncepcji przy tworzeniu swojego ruchu. Oba pojęcia pojawiają się w zarysie w Zaratustrze pod postacią metafor głównego bohatera.

Jednak, żeby nie kończyć tak pesymistycznie warto powiedzieć że od Nietzschego wywodzi się jedno z najbardziej motywujących twierdzeń wszechczasów. Mianowicie to on napisał, że

Co nas nie zabije to nas wzmocni (Ludzkie i Aryludzkie – 1878 ).

Podsumowanie

Reasumując temat filozofowie i ich doktryny mogą nas inspirować i motywować. W powyższym tekście staraliśmy się przedstawić zarówno sylwetki tych kluczowych dla rozwoju filozofii postaci jak i przybliżyć nieco to czym się, jako poszukiwacze prawdy zajmowali. Jeśli zaciekawiło was ta druga część to zapraszamy do sięgnięcia po dzieła wyżej wymienionych. Nie należą one do najłatwiejszych lektur, ale na pewno skłaniają do myślenia o otaczającym nas świecie i choćby w tym kontekście mogą być inspirujący.

Post Najbardziej inspirujący ludzie świata cz. 7 pojawił się poraz pierwszy w Coworking Warszawa Praga-Północ.

Woody Allen

Oliver Stone

Martin Scorsese

Peter Jackson

Podsumowanie

Post Najbardziej inspirujący ludzie Świata cz. 6 pojawił się poraz pierwszy w Coworking Warszawa Praga-Północ.

Dlaczego lubimy superbohaterów?

Aby w pełni odpowiedzieć na to pytanie trzeba najpierw stwierdzić czy i dlaczego lubimy supeherosów naszych czasów. Odpowiedź jest dosyć złożona. Generalnie jednak można powiedzieć, że ludzie w każdym wieku , a szczególnie mężczyźni superbohaterów lubią albo co najmniej tolerują.

Dlaczego? Przyczyn jest kilka. Przytoczę sześć, które najbardziej przemawiają do mnie osobiście. Więcej znajdziecie np. w tym zestawieniu.

Chcemy być silni!

Po pierwsze lubimy bohaterów ponieważ sami chcemy być silni. Superbohaterów możemy podzielić na takich, którzy mają supermoce i takich, którzy ich nie mają. Szczególnie w przypadku tych drugich widzimy, że każdy człowiek może być bohaterem, co wzbudza, zdaniem psychologów naszą sympatię do tych postaci.

Coś dla narcyzów.

Drugi argument to nasze skłonności do narcyzmu. Bohater, który gości na naszym ekranie posiada cechy narcystyczne – czyli przeświadczenie o swojej wyższości, pewność siebie, czy świadomość swojej wyjątkowości. W ten sposób łatwiej utożsamiają się z nimi ludzie o takich właśnie skłonnościach.

Obrona ważnych dla nas wartości.

Po trzecie jest to kwestia zbieżnych z naszymi wartości. Zazwyczaj superbohaterowie walczą w imieniu wartości, które dla każdego człowieka są ważne. I tak walcząc w imię sprawiedliwości, wolności czy ogólnie pojętego dobra stają się współczesnymi odpowiednikami herosów znanych nam z mitologii. W ten sposób w połączeniu z czołową zasadą heroizmu, zawartą w sformuowaniu „dobro zawsze zwycięża” dostajemy na tacy nowe wzory do naśladowania. Nota bene jedna z teorii powstania superbohaterów mówi o tym, że amerykanie stworzyli ich aby posiadać własną mitologię, ja jednak nie do końca się z tym zgadzam.

Chcemy być lepsi od innych

Kolejnym wytłumaczeniem fenomenu superheroes jest to, że dają nam oni poczucie wyższości. Dobry pokonuje złego co ważniejsze człowiek pokonuję obcego. W ten sposób dają nam posmakować poczucia wyższości(ang. superiority), do którego wg. m in. Alfreda Adlera. dąży każdy normalny człowiek.

Bo dają nam nadzieję

Po piąte dają nam nadzieję. Pokonują oni bowiem przeszkody niejednokrotnie wydające się niemożliwymi do pokonania. Przez to przekazują nam cząstkę tej nadziei, którą przyjmujemy w sposób nieświadomy. Potem mówimy sami do siebie, że skoro Superman/Batman dał sobie radę z x to dlaczego my nie mielibyśmy sobie dać rady z naszym problemem.

Bo lubimy akcję i bijatyki a bohaterowie są fajni.

Na koniec zostawiłem przyczynę najbardziej oczywistą jeśli chodzi o mężczyzn. Lubimy bowiem akcję i walki. Wynika to z naszego unikalnego hormonu, czyli testosteronu. Jego nadmiar może prowadzić do zachowań agresywnych (dlatego większość bijatyk rozpoczynają meżczyźni). Oglądając jednak jak bohater spuszcza spektakularny łomot złoczyńcy dodatkowo, w tzw. słusznej sprawie i przy pomocy swoich umiejętności powoduje w nas rozładowanie tej agresji w sposób nieszkodliwy dla otoczenia. Poprzez utożsamianie się z bohaterami wchodzimy bowiem w „ich buty” co wiąże się również z odczuwaniem ich emocji – w tym satysfakcji wynikającej ze „stoczonej walki”.

To wszystko powoduje, że bohaterowie „nowej mitologii”, jak często określa się superbohaterów mogą być dla nas inspiracją. Pomimo fikcyjności świata (przynajmniej w wypadku bohaterów DC ) stoją oni, jak wspomniałem, na straży wartości ważnych dla ogółu ludzi takich jak sprawiedliwość, honor, czy wolność. Przy tym wykazują cech takie jak odwaga, waleczność, wytrwałość i inteligencja. W ten sposób mogą stanowić pewien wzór postępowania dla innych- czyli inspirować nas. A teraz krótko omówię piątkę bohaterów przedstawioną powyżej.

Batman

źródło: http://pchdwallpapers.in/

Właściwie Bruce Wayne to jeden z najbogatszych mieszkańców Gotham City. Jest przymysłowcem właścicielem Wayne Enterpreises i spadkobiercą fortuny Wayne’ów. Gdy był mały był świadkiem śmierci swoich rodziców z rąk bandyty chcącego ich okraść. To zdarzenie powoduje, że u młodego Bruce’a zachodzi przemiana. Można je potraktować jako zalążek postaci Batmana. W ramach zemsty poprzysięga on bowiem rozprawiać się z kryminalistami w swoim mieście. Batman stanowi przykład bohatera, który nie ma żadnych nadzwyczajnych zdolności. Swoją walkę ze złem toczy posługując się swoimi wytrenowanymi umiejętnościami i gadżetami wytwarzanymi w Wayne Enterprises. Po mieście przemieszcza się swoimi pojazdami np. Batmobilem. Współpracuje ściśle z Policją Gatham City a szczególnie z jej komisarzem Jimem Gordonem. Aby go wezwać używają reflektora ze znakiem Batmana czyli Batsygnału.

Brak super-zdolności pozwala nam łatwiej utożsamić się z Batmanem. Podoba nam się właśnie dlatego, że bez specjalnych supermocy potrafi spuścić łomot swojemu arcywrogowi Jokerowi i innym superzłoczyńcom Gotham. Jednocześnie nie schodzi z raz obranej ścieżki, co ma nas zainspirować do podobnej wytrwałości.

Superman

Ukrywa się pod imieniem i nazwiskiem Clark Kent, Tak naprawdę nazywa się Kal-L i pochodzi z nieistniejącej już planety Krypton. Wychował się na farmie w stanie Kansas gdzie znaleźli go Jonathan i Martha Kent. Clark w końcu dowiaduje się o swoim pochodzeniu i aby chronić siebie i najbliższych kreuje swój wizerunek na najdalszy od tego, z którym utożsamiany jest Superman. Nosi okulary, jest niczym nie wyróżniającym się mężczyzną, a na co dzień reporterem dla Daily Planet, miejskiej gazety w Metropolis. Tam też Clark poznaje swoją wielką miłość- red. Lois Lane. Gdy jednak dzieje się coś nieporządanego ze sceny znika Clark Kent, a pojawia się na niej Superman.

Jest to z kolei bohater z prawdziwego zdarzenia. Obiekt naszej zazdrości, jednocześnie pokazujący swoją wyższość nad kryminalistami. Co prawda jest przybyszem z innej planety jednak wykorzystuje swoje super-moce (takie jak moc latania czy niewrażliwość na pociski) w obronie Ziemi przed zagrożeniami. To z kolei w połączeniu z jego „ludzkim wyglądem“ budzi w nas skojarzenia z herosami z mitologii. Podoba nam się, że nawet przybysz z innej planety może tak bardzo pokochać naszą, aby jej bronić. Jeśli do tego dodamy to że podobnie do nas posiada słabości (kryptonit, wykorzystywany przez jego wrogów), które pokonuje to otrzymujemy obraz, który inspiruje – w myśl zasady, że mimo przeciwności jakoś sobie poradzimy.

Wonder Woman

źródło: http://flicksided.com/

Czyli książniczka Diana z Themyscira, półbogini, księżniczka amazonek. Znana poza swoją ojczyzną jako Diana Price. Zgodnie z oryginalną historią została ona ulepiona z gliny przez swoją matkę – Królową Hipolitę i ożywiona przez boginię Atenę. Ostatnio jednak autorzy pokazują ją również jako córkę Zeusa. Jej moce są darami od mitologicznych bogów greckich. Swoją tożsamość jako Diana Price zdobyła w trakcie II Wojny Światowej. Było to nazwisko sanitariuszki bliźniaczo podobnej do naszej bohaterki, które Wonder Women otrzymała za przysługę dla Diany Price. Po wojnie aby się utrzymać prowadziła butik z modną odzieżą.

Zgodnie z historią Wonder Woman otrzymała od bogów następujące dary. Od Demeter niespotykaną siłę (wg. DC Database porównywalną z Supermanem). Od Ateny niezwykłą mądrość zwłaszcza w kwestiach strategii. Od Artemidy zdolność dogadywania się ze zwierzętami i zmysł myśliwego(wyostrzenie wszystkich zmysłów). Od bogini Hestii otrzymała „ogień prawdy” czyli moc, która osobie skrępowanej jej lasso uniemożliwiała kłamstwo. Od posłańca bogów, czyli Hermesa otrzymała zdolność latania, a Afrodyta obdarzyła ją nieziemską urodą i dobrym sercem.

Tutaj mamy klasyczne odwołanie do herosów i mitologii greckiej. Arcywrogami naszej bohaterki również są postaci bazujące na mitologii Takie jak Ares, czy Kirke, jednak uamerykanizowani i przedstawieni nieco inaczej niż w dziejach bogów grackich.

The Flash

źródło: http://www.movienewsguide.com/

Barry’ego Allena poznajemy jako śledczego w amerykańskim Central City. Jest technikiem kryminalnym. Wiemy, że jego matka została zamordowana i że o zabójstwo został oskarżony jego ojciec. Wychowuje go Ira West, którego córką jest Iris West- wielka miłość naszego bohatera. Jednocześnie dowiadujemy się o tym, że Allen jest strasznie powolny i analityczny w swoim działaniu. Powoduje to też, że notorycznie się spóźnia. Pewnego dnia w wyniku katastrofy eksperymentu w pobliskim laboratorium, zostaje trafiony przez piorun(lub trafia on w menzurkę z chemikaliami, które oblewają Allena), co zmienia ciało Allena, przyspieszając wszystkie procesy. W wyniku tego Allen staje się nieziemsko szybki. Nie jest on jednak jedynym „beneficjentem” wypadku. Powstają również inni metaludzie – obdarzeni niezwykłymi zdolnościami. Ochronić miasto może tylko Allen. Wtedy też staje się Flashem.

Głównym atutem Flasha jest jego szybkość. Pozwala mu ona przemieszczać się po lądzie i wodzie. Może również produkować swoje sobowtóry, wprawić swoje ciało w wibrację przez co może przebijać obiekty, czy nawet jeśli przekroczy prędkość światła może podróżować w czasie.

Jego największym wrogiem jest Profesor Zoom- zwany także antyflashem To meta-człowiek również obdarzony nieziemską prędkością (na początku większą niż nasz bohater, co też jest słabością Flasha). Jak się okazało to on był zabójcą jego matki co trochę przypomina nam motyw z Batmana. Flash poprzez trening dochodzi jednak do prędkości Zooma, co w pewnym momencie jak wspomniałem skutkuje nawet jego podróżą w czasie. Jednak dzięki ciężkiej pracy naszego bohatera zawsze udaje mu się cało wyjść z potyczek z jego arcywrogiem.

Green Lantern

źródło: http://fxgallery.com/

Hal Jordan to pilot eksperymentalny(oblatywacz). Jego zadaniem jest testowanie nowych maszyn dla armii USA. Podczas jednego z testów traci przytomność i rozbija najnowszy myśliwiec, przez co zostaje uziemiony. Zrządzeniem losu jest świadkiem wypadku. Otóż na ziemi rozbija się jeden z przedstawicieli Green Lantern Corps – międzygalaktycznej jednostki do zwalczania przestępców. Hal odnajduje rozbitka i jako że jest jedyny na miejscu zdarzenia zostaje przez niego mianowany jego następcą w jednostce. Od tej pory staje się po szkoleniu(między innymi pod okiem Sinestra) członkiem korpusu i odpowiedzialnym za ziemski sektor kosmosu (sektor. 2814) Jego następcą w korpusie jest John Steward.

Otrzymuje pierścień, dzięki któremu może zmaterializować różne twory. Ogranicza go w tym tylko jego wyobraźnia. Nieraz widzimy jak posługuje się nie tylko tarczą ale np. przenośnym działem energii. Poza tym pierścień daje mu możliwość ukrycia swojej tożsamości. Dodatkowo uzyskuje nadludzką siłę i umiejętność latania.

Arcywrogiem naszego bohatera jest Sinestro (były dowódca „zielonych latarni“), który zapatrzony przez swoją moc zatraca się w niej(Pragnie potęgi). Od tej chwili zamiast silnej woli napędza go strach innych przed jego mocą. Aby stać się jeszcze potężniejszy dąży on do zniszczenia kolejnych galaktyk a w konsekwencji wszechświata. Powstrzymują go jednak jego byli towarzysze z Green Lantern Corps.

Podsumowanie

I oto nasza pierwsza piątka superherosów. Będzie jeszcze pięciu z konkurencyjnego uniwersum (Marvel). Generalnie można przyjąć, że powyżsi superherosi wpisują się w punkty, o których mówiłem na początku tekstu, a które powodują, że lubimy superbohaterów. Są oni tak wykreowani, że łatwo przychodzi nam postwienie się w ich sytuacji i to właśnie sprawia że mogą być dla nas inspirujący. A czy wy lubicie superbohaterów? Jeśli tak to jakich.  Zapraszam do dyskusji w komentarzach.

Post Najbardziej inspirujący ludzie świata cz. 5 – Superheroes DC Universe Edition pojawił się poraz pierwszy w Coworking Warszawa Praga-Północ.

Albert Einstein

Albert Einstein urodził się 14 marca 1879r w Ulm w Niemczech, jako syn Hermanna i Pauliny Einstein. Jego ojciec handlował pierzynami dopóki, jego brat nie zaproponował mu wspólnego interesu w Monachium(Firma z instalacjami gazowymi i wodno- kanalizacyjnymi). Cała rodzina przeniosła się tam w 1881r. 18 listopada urodziła się Maria, jedyna siostra Einsteina.

Pierwszy raz zetknął się z nauką w wieku lat pięciu kiedy ojciec pokazał mu kompas. Działanie tego urządzenia wywarło na nim głębokie i trwałe wrażenie. W tym czasie Einstein uczył się w domu. Jego matka, była muzykiem w wieku lat sześciu zaczęła uczyć go gry na skrzypcach. Lekcje gry pobierał do trzynastego roku życia. Później skrzypce stały się jego odskocznią.

Od 1886r uczęszcza do szkoły powszechnej, gdzie jest jednym z najlepszych uczniów. Od 1888r uczęszczał do katolickiego gimnazjum Lutipolda w Monachium, jednak gdy firma Einsteinów zaczęła podupadać to pomimo że początkowo został w Monachium po upływie pół roku wypisał się ze szkoły i dołączył do rodziny w Mediolanie. W październiku 1895r przystąpił do egzaminu wstępnego na ETHZ, które oblał ze względu na słabe wyniki z przedmiotów humanistycznych. Dodać należy, że otrzymał na przystąpienie do niego specjalne pozwolenie(był dwa lata za młody). Za radą dyrektora tej uczelni spędził rok w Aarau w Szwajcarii, gdzie we wrześniu 1896r zdał maturę. W tym samym roku, najprawdopodobniej w celu uniknięcia służby wojskowej lub w akcie protestu przeciw niemieckim nastrojom militarnym, zrzekł się niemieckiego obywatelstwa. Przystąpił ponownie do egzaminu wstępnego na politechnikę w Zurichu, który tym razem zdał. W trakcie studiów poznał swoją pierwszą żonę Milevę Marić. W lipcu 1900 roku Einstein przystąpił do egzaminów końcowych, które w odróżnieniu od żony zdał. Wtedy też opublikował swoją pierwszą pracę naukową dotyczącą zjawiska włoskowatości.

Po zakończeniu studiów poszukuje pracy jako asystent wykładowcy jednak pracę znajduję dopiero w maju 1901r jako zastępca nauczyciela w szkole średniej. W lutym 1902r wyjeżdża do Berna, gdzie ma dostać pracę w Szwajcarskim Urzędzie Patentowym. W czerwcu został zatrudniony na okres próbny a trzy miesiące później przyjęty na stałe. 6 stycznia 1903r bierze ślub z Milevą, z którą ma dwóch synów.

Przełomowym rokiem dla kariery Einsteina jest rok 1905. Jest to rok w którym napisał on kilka prac w dziedzinie fizyki, bardzo istotnych dla rozwoju tej nauki. Wprowadził on wtedy nową teorię (Szczególna teoria względności Einstein’a). Einstein wyjaśnił zaobserwowany przez Philipa Lenarda w 1888 r. efekt fotoelektryczny. 20. Sierpnia przedstawia swoją rozprawę doktorską na Uniwersytecie w Zurichu. W 1907 roku sformułował swoją zasadę równoważności, która stała się przyczynkiem do późniejszej ogólnej teorii względności Einsteina (opublikowanej w 1916r). W 1908 r. zostaje Privatdozentem na Uniwersytecie w Bernie. W 1909r został profesorem nadzwyczajnym fizyki teoretycznej na Uniwersytecie w Zurichu. W latach 1911-12 otrzymał wiele ofert zatrudnienia z różnych Uniwersytetów w Europie, jednak wiosną 1913r, znużony pracą dydaktyczną, został członkiem Niemieckiego Towarzystwa Nauk, oraz profesorem na Uniwersytecie Berlińskim z prawem(nie obowiązkiem) do prowadzenia wykładów. W 1915 roku zastępuję Maxa Plancka jako przewodniczący Niemieckiego Towarzystwa Fizycznego. Wtedy też powstaję jak napisałem najważniejsza z prac Einsteina czyli Ogólna Teoria Względności, potwierdzona raportami Arthura Eddingtona.

Za wyjaśnienie efektu fotoelektrycznego uhonorowany Nagrodą Nobla w dziedzinie fizyki w 1921r. Nominowany był do niej corocznie w latach 1910-1922 z wyłączeniem 1911 i 1915 roku. Lata 20 XX w. to seria podróży Einsteina po świecie- m.in. do USA, Palestyny, Brazylii czy Urugwaju.

W 1933 roku ostatecznie emigruje do USA, gdzie piastuje różne funkcję naukowe między innymi w Princeton. W 1935 r. uzyskał wraz z rodziną wizy imigracyjne, wracając z podróży na Bermudy. W 1939r razem z dwoma przyjaciółmi pisze list do Prezydenta USA F. D. Roosevelta, w którym wyrażają zaniepokojenie możliwością wytworzenia przez Niemców bomby atomowej. Prezydent w odpowiedzi powołał radę, która miała się zająć tym problemem. Nie jest prawdą, że list Einsteina miał się przyczynić do zawiązania Projektu Manhattan (Amerykańskim projekcie budowy bomby atomowej). 1 października 1940r. został zaprzysiężony jako obywatel USA. Ostatni okres życia Einsteina to bezowocne starania odnalezienia teorii wielkiej unifikacji. Albert Einstein zmarł 18 kwietnia 1955r Jest do dziś jednym z najwybitniejszych fizyków teoretycznych. Nadano mu wiele doktoratów honoris causa na różnych uczelniach, oraz tytuł honorowego rektora Uniwersytetu Hebrajskiego.

Charles Darwin

Charles Robert Darwin urodził się 12 lutego 1809 r w Shrewsbury w Wielkiej Brytanii, jako piąte z sześciorga dzieci. Jego ojcem był lekarz i finansista Robert Darwin, matką była jego żona Susannah.

Swoją edukację rozpoczął w 1817r, kiedy to zaczął uczęszczać do szkoły prowadzonej przez kaznodzieję unitariańskiego. Wtedy wykazywał zainteresowanie historią naturalną i kolekcjonerstwem. Od 1818r rozpoczyna naukę w publicznej szkole z internatem – Shrawsbury School. Lato 1825 r spędził pomagając swojemu ojcu jako lekarz praktykant. Następnie w październiku rozpoczął naukę na Uniwersytecie Edynburskim. Zaniedbał studia lekarskie, co denerwowało jego ojca, który wysłał syna do Christ’s Collage w Cambridge, gdzie po uzyskaniu licencjatu miał rozpocząć karierę duchownego anglikańskiego.

Darwin rozpoczął studia w 1828r. Za sprawą swojego kuzyna popada w modną w tamtym okresie fascynację chrząszczami. Staje się ich kolekcjonerem. W tym okresie poznaje czołowych przyrodników Wlk. Brytanii. Gdy zbliżały się egzaminy skoncentrował się na nauce. Skończył studia z dziesiątą lokatą na swoim roku (178 osób).

W Cambridge pozostał do 1831r. Studiował wtedy Natural Theology Paleya(ulubiony autor w trakcie jego studiów). W swoim dziele Paley starał się przez działania natury udowodnić istnienie Boga. Poza tym czytał najnowsze publikację m.in. Johna Herschela czy Aleksandra Humboldta.

Po powrocie do domu zastał tam list od jednego ze swoich profesorów, który zaproponował go jako odpowiedniego przyrodnika na wyprawę kapitana Roberta FitzRoya, której celem było sporządzenie map wybrzeża Ameryki Południowej. Jego ojciec był przeciwny wyprawie syna, którą uznał za stratę czasu i pieniędzy (Darwin miał sam pokryć koszty uczestnictwa), ale po namowach swojego szwagra zgodził się na wyprawę. Zaczęła się ona z opóźnieniem i trwała, zgodnie z planami FitzRoya pięć lat. W trakcie wyprawy większość czasu Darwin spędzał na lądzie, prowadząc badania, natomiast HMS Beagle robił mapy wybrzeży Ameryki Płd.

Gdy powrócił z wyprawy był już sławny w kręgach naukowych, za sprawą tego samego nauczyciela, który „wysłał” go na nią. Wysłał on bowiem list do przyrodników broszurę z listami Darwina dot. geologii Po odwiedzeniu swoich krewnych w domu pojechał do Cambridge, gdzie spotkał Hanslowem (w/w nauczyciel) zaproponował mu zatrudnienie przyrodników do skatalogowania jego zbiorów. Ojciec zapewnił mu pieniądze na bycie niezależnym finansowo naukowcem. W połowie grudnia 1836r Darwin przeprowadza się do Cambridge. Tam spotyka Charlesa Lyella . Wtedy też napisał swój pierwszy artykuł, który po namowie Lyella odczytał 4 stycznia 1837r na posiedzeniu Londyńskiego Towarzystwa Geologicznego. Na początku marca tego roku Darwin przeprowadza się do Londyn aby być bliżej swojej pracy, gdzie tworzy szkielet swojej teorii doboru naturalnego, który ma swój kształt w roku 1838, natomiast przez kolejne 15 lat jest tylko zajęciem pobocznym dla Darwina, który zajęty jest sprawozdaniami z wyprawy HMS Beagle. W maju 1839 r. opublikowano jego dziennik i komentarze, które stanowiły III tom relacji z podróży Beagle. Te notatki zyskały taką popularność, że jeszcze w tym samym roku wydano je jako osobną publikację.

W czerwcu 1842 r powstaje pierwszy szkic ołówkiem, dot. teorii doboru naturalnego. 11 stycznia 1844r wspomina o swojej teorii w liście do jednego z botaników angielskich Josepha Hookera. Do lipca tego roku rozbudował swój szkic w 230 stronicowy esej. W listopadzie ukazała się książka Chalmersa, który w nieudolny, jak uważał Darwin sposób próbował przedstawić dobór naturalny. Jednak zmusiła go ona do rewizji swoich argumentów.

Pracę Darwina nad teorią doboru naturalnego trwały 1858r. 1 lipca wygłosił on wykład w Towarzystwie Linneuszowym w Londynie, gdzie zaprezentował swoją teorię. Jednak nie spotkała się ona z pozytywnym odzewem ze strony naukowców. Jednak kiedy trafiła do księgarni w największym dziele Darwina „O powstaniu gatunków” spotkała się z taką popularnością, że cały nakład został natychmiast wyprzedany. Sama książka cieszyła się międzynarodowym zainteresowaniem. Sam Darwin ze względu na swoje problemy zdrowotne nie mógł uczestniczyć w debatach publicznych ale wykazywał zainteresowanie reakcją świata na jego odkrycia. Darwinizm stał się ruchem, który zbierał w sobie różne teorie ewolucyjne i do dziś jest wykładany jako jedna z teorii dot. powstania człowieka(obok kreacjonizmu).

Charles Darwin zmarł 19 kwietnia 1882r w Downe. Po jego śmierci jako jednemu z pięciu Brytyjczyków w XIX, którzy nie należą do rodziny królewskiej wyprawionu mu pogrzeb państwowy. Spoczął w Opactwie Westminsterskim obok Johna Herschela i Isaaca Newtona.

Thomas Edison

Thomas Alva Edison przyszedł na świat 11 lutego 1847r w Milan w stanie Ohio. Jego ojciec był przedsiębiorcą. Gdy miał 7 lat wraz z rodziną przeniósł się do Port Huron nad jeziorem Huron. Do szkoły zaczął uczęszczać po ukończeniu 8 roku życia. Wolał sam poszerzać swoją wiedzę niż zapamiętywać frazy swoich nauczycieli, przez co uważany był za najgorszego ucznia w klasie. W pewnym momencie uczęszczał nieregularnie do kilku szkół a uczył się sam w domu czytając książki. Efektem tego było jego własne „laboratorium“ w pokoju, gdzie przeprowadzał różne eksperymenty (głównie z fizyki).

W wieku lat 10 samodzielnie uruchomił telegraf na lokalnej stacji kolejowej, stając się „expertem“ w tej dziedzinie. W tym samym roku wyleciał za zbyt częste, zdaniem jego nauczycieli zadawanie pytań i nie odrabianie prac domowych z miejscowej szkoły podstawowej. Odtąd jego edukacją zajął się ojciec, który zabierał Thomasa na trasy objazdowe po USA i Kanadzie.

W wieku lat 12 zaczął przy pomocy ojca swoją pierwszą pracę jako sprzedawca gazet w pociągu relacji Port Huron- Detroit. Aby zwiększyć zarobek poza prasą sprzedawał też napoje chłodzące i słodycze. Wolny czas spędzał w bezpłatnej bibliotece w Detroit. Miał swoje miejsce w wagonie bagażowym gdzie również eksperymentował. Po jednym z nieudanych eksperymentów, kiedy wywołał pożar, wyrzucono jego przyrządy z pociągu. W 1861 roku wybuchła wojna secesyjna. Doniesienia z frontu były opisywane w gazetach, co przyczyniło się do wzrostu zarobków Edisona.

W wieku 15 lat brał udział w wypadku kolejowym w którym częściowo stracił słuch. Przestał wtedy jeździć z ojcem po kraju i zajął się stworzeniem swojego laboratorium do eksperymentów. Wyposażył je w telegraf, dzięki któremu mógł przesyłać ich wyniki. Mając lat 16 był już jednym z najbardziej znanych specjalistów od telegrafu w Stanach Zjednoczonych.

Usamodzielnia się w wieku 21 lat i przenosi do Bostonu, gdzie pracuje w Towarzystwie Telegraficznym Western Union. Uzyskał tam też wszystkie potrzebne rzeczy do swoich doświadczeń i wraz z innymi wynalazcami zakłada nieformalny klub. Projektuje dla miejscowej giełdy i gazety Boston Daily Telegraph urządzenie, które na podstawie telegrafu samo drukowało aktualne kursy akcji. Ten pomysł okazał się sukcesem, a sam Edison sprzedając swoje urządzenie dla Giełdy w Bostonie i Nowym Jorku zarobił astronomiczną kwotę 40 tys. USD. Za te pieniądze powstała pierwsza w świecie fabryka wynalazków – Menlo Park, czyli kolejne laboratorium Edisona. Po dwóch latach zatrudniało ono już sześćdziesięciu pracowników. W 1879 r. opatentował swój najbardziej znany wynalazek – czyli żarówkę elektryczą.

W 1886 roku wraz z finansistą J.P. Morganem i rodziną Vanderbiltów zakłada przedsiębiorstwo Edison Electric Lights Company, które w 1911 roku wraz z kilkoma innymi przedsiębiorstwami tworzy spółkę kapitałową General Electric. Ta firma stworzy pierwszą elektrownie i pierwszy elektroniczny system oświetlenia miejskiego. Tworzy też drugie laboratorium w West Orange w New Jersey. Obecnie jest tam muzeum. Oba laboratoria zarejestrowały w sumie ok. 1000 patentów w Amerykańskim Urzędzie Patentowym. Od 1927 roku do momentu swojej śmierci 18 października 1931r był również członkiem Narodowej Akademii Nauk w Waszyngtonie. Do dziś pozostaje jednak jednym z największych wynalazców w historii.

Henry Ford

Amerykański przemysłowiec i inżynier urodzony 30 lipca 1863 r w Dearborn. Jako syn pochodzącego z hrabstwa Cork w Irlandii Wiliama Forda i Mery Ford (z domu Litogot), której przodkowie pochodzili z Belgii.

Od najmłodszych lat interesował się techniką. W wieku lat 15 wyrobił sobie renomę jako lokalny zegarmistrz- naprawiał zegarki pośród przyjaciół i znajomych. Matka Forda zmarła w 1876 r a jej śmierć znacznie wpłynęła na młodego Forda.

W 1879 roku Henry opuszcza dom rodzinny aby pracować jako pomocnik mechanika w dwóch fabrykach w Detroit(F. Fowler and Bros. i Detroit Dry Co.). W 1882 roku wraca na farmę rodzinną, gdzie uczył się obsługi silnika Westingtona. Później znajdował zatrudnienie przy konserwacji tych silników. W tym okresie studiował też Rachunkowość w Goldsmith, Bryant &Sutton Business Collage w Detroit.

W 1891 r został zatrudniony jako Inżynier w Edison Illuminating Company. Po swoim awansie na głównego Inżyniera dwa lata później miał sporo czasu i dość pieniędzy aby zająć się swoimi własnymi doświadczeniami nad silnikami spalinowymi. Te zaowocowały stworzeniem w 1896r. Forda Quadricicle , którego następnie Ford chciał udoskonalić. W tym samym roku został przedstawiony włodarzom firmy Edisona i samemu Thomasowi Edisonowi. Edison zachęcił Forda do dalszych eksperymentów automobilistycznych. W ten sposób wspierany przez lokalnego dystrybutora drewna Williama Murphy’ego w 1898 rezygnuje z posady w firmie Edisona i 5 sierpnia 1899r zakłada Detroit Motor Company.

Na początku automobile produkowane przez firmę Forda były droższe i niższej jakości niż chciał tego ich twórca. Ostatecznie firma upadła i została rozwiązana w styczniu 1901r.

W Listopadzie Ford współzałożył m. in. z Murphy ’m Henry Ford Company. Jednak po sprowadzeniu Henry’ego Lelanda jako konsultanta Ford opuścił firmę, która została przebrandowiona na Cadillac Motor Company.

Wtedy Ford zawiązuje współpracę z przedsiębiorcą handlującym węglem Aleksandrem Malcomson. Tworzą spółkę Ford & Malcomson Ltd. Mającą tworzyć samochody. Obaj wynajęli fabrykę i zaopatrywali się w Sklepie z częściami braci Dodge. Wobec trudności ze spłaceniem należności wobec braci(Interes kręcił się wolniej niż myśleli) zaproponowali im udziały w swojej nowej firmie. Tak powstało Ford Motor Company.

Przełomowym momentem było wprowadzenie przez firmę Modelu T. Miało to miejsce w 1908r. Ford aby ograniczyć koszty postanowił produkować jeden model pojazdu(właśnie Forda T) i udostępnić go tylko i wyłącznie w jednym kolorze (czarnym). Celem usprawnienia produkcji wprowadził natomiast w swoich zakładach opatentowaną przez siebie ruchomą taśmę produkcyjną i trójzmianowy system pracy. Popularność modelu T była tak wielka, że w pewnym momencie był on co drugim kupionym samochodem w Stanach Zjednoczonych. Sam Ford na początku osobiście sprawdzał każdy egzemplarz, co kwitował swoim podpisem.

Ford założył też fabrykę ciężarówek w Kolonii w Niemczech (I fabryka w Niemczech z zagranicznym kapitałem). Jednak po dojściu Hitlera do władzy została ona znacjonalizowana. Już po wojnie Ford zażądał od rządu USA odszkodowania za jej zbombardowanie. Otrzymał rekompensatę w wysokości 10 mln USD.

Pomimo, że nie posiadał de facto wykształcenia technicznego to często sam nadzorował pracę inżynierów, którzy niejednokrotnie działali w myśl jego wytycznych. Był fundatorem Ford Fundation oraz wolnomularzem.

Zmarł 7 kwietnia 1947r w Detroit w stanie Michigan.

Maria Curie- Skłodowska

Źródło: http://wiadomosci.dziennik.pl

Chyba najbardziej znana z polskich uczonych. Urodziła się 7 listopada 1867r w Warszawie. Była piątym i ostatnim dzieckiem znanych warszawskich nauczycieli. Jej rodzice wywodzili się z drobnej szlachty – ojciec miał prawo do posługiwania się herbem Dołęga matka natomiast pochodziła z rodziny posługującej się herbem Topór, czyli jednym z najstarszych herbów szlacheckich w Polsce.

Gdy miała 9 lat zmarła jej najstarsza siostra Zofia. W wieku lat 10 rozpoczęła naukę w pensji dla dziewcząt, którą wcześniej prowadziła jej matka. Rok później na gruźlicę umiera matka uczonej. Maria następnie kształci się w III Żeńskim Gimnazjum Rządowym , które kończy w 1883 roku ze złotym medalem. Po zakończeniu edukacji na rok wyjeżdża do rodziny ojca. Następnie po powrocie do Warszawy udziela korepetycji z matematyki, fizyki i języków obcych(rosyjski, niemiecki, angielski i francuski). Pomimo zakazu kształcenia kobiet na wyższych uczelniach razem z siostrami jest uczestniczką tzw. „Uniwersytetu Latającego”. Zawarła z siostrą umowę, w myśl której obie mają wyjechać na studia do Paryża. Najpierw studiować ma starsza z nich. Młodsza ma zapewnić jej utrzymanie w zamian za co po przyjeździe do Paryża będzie utrzymywana przez starszą. Tak się też stało. Maria podjęła pracę guwernantki najpierw dla rodziny prawniczej w Krakowie, następnie dla córek rodziny Żorawskich w ich majątku w Szczukach. Tam też przeżyła pierwszy zawód miłosny. W 1889 roku wraca do Warszawy, gdzie uzupełnia wiedzę z fizyki i chemii. Pomagał jej między innym jej cioteczny brat Józef Boguski, który był asystentem Dymitria Mendelejewa – tego od tablicy pierwiastków. W 1891 r. zgodnie z umową wyjeżdża do Paryża.

W listopadzie tego roku rozpoczyna studia na Sorbonie w przedmiotach matematyka i fizyka. Naukę dzieli z grą w amatorskim teatrze. Podczas jednego z przedstawień poznaję i zaprzyjaźnia się z Ignacym Janem Paderewskim. W lipcu 1893 r kończy licencjat z fizyki z pierwszą lokatą na roku, rok później z drugą lokatą matematykę.

Po studiach otrzymuje stypendium naukowe na badania związane z magnetycznymi właściwościami różnych rodzajów stali. W tym samym czasie poznaje swojego przyszłego męża Pierre’a Curie.

W świetle odkryć Henri’ ego Becquerela, związanych z promieniowaniem pierwiastków w 1897r rozpoczyna badania nad promieniami Becquerela(jako praca doktorska). W trakcie badań dołączył do niej Pierre. Razem rozwinęli i poprawili koncepcję promieniowania Becquerela. Uzyskali w ten sposób również dowód na istnienie nowego pierwiastka promieniotwórczego. W wyniku przemian chemicznych otrzymali go i ogłosili jego odkrycie 18 lipca 1898r. Tak odkryto Polon. Kolejny pierwiastek Rad odkryli 26 grudnia 1898 r wraz z Gustawem Bémontem. W 1903 r. Państwo Curie otrzymali wraz z Becquerelem Nagrodę Nobla z dziedziny fizyki.

19 kwietnia 1906r. umiera Pierre Curie(potrącony przez powóz). Maria otrzymała w tym samym roku katedrę z fizyki(została pierwszą kobietą profesorem na Sorbonie). Pomimo wielkich osiągnięć nie przyjęto jej do Francuskiej Akademii Nauk(zgłosiła akces w 1911r). 7 kwietnia 1911r została pierwszą podwójną laureatką Nagrody Nobla i pierwszą kobietą wyróżnioną w dziedzinie Chemii.

W 1914 roku powstał, po przekonaniu przez Curie rządu francuskiego Instytut Radowy (Dzisiejszy Instytut Curie). Jest on kuźnią noblistów (wyszli z niego 4 laureaci tej nagrody) w dziedzinach nauk ścisłych. Podczas I Wojny Światowej nie mogąc służyć ojczyźnie służyła Francji – Zorganizowała specjalne samochody z aparaturą Rentgenowską. Szkoliła wraz z córką radiologów.

Po wojnie dwukrotnie była w Stanach Zjednoczonych, gdzie zbierała pieniądze na badania i rad dla Instytutów Radowych (m.in. w Warszawie). Pod koniec lat 20 XX.w stan zdrowia Marii Curie zaczął się pogarszać – zaczęła tracić słuch i wzrok. Apogeum złego samopoczucia nastąpiło w roku 1934. Curie wyjeżdża wtedy na polecenie lekarzy(podejrzenia grypy i zapalenia płuc) do sanatorium w Passy. Tam też stwierdzono u Marii złośliwą anemię i chorobę popromienną. Tam też 4 lipca 1934r zmarła.

To tyle jeśli chodzi o tę piątkę. Mam nadzieję, że nie zanudziłem ale starałem się przekazać też to co najważniejsze. Do zobaczenia przy następnej części cyklu. :)

Post Najbardziej inspirujący ludzie świata cz. 4 pojawił się poraz pierwszy w Coworking Warszawa Praga-Północ.

Santa Claus, czy jak kto woli Święty Mikołaj

Źródło: http://comicsbookstories.blogspot.com/

Czyli najbardziej rozpoznawalna w dzisiejszych czasach wizytówka świąt. Powszechnie kojarzony jest jako postać starszego mężczyzny z okazałą brodą, workiem pełnym prezentów. Jednak nie zawsze tak było. Jego pierwowzorem jest Święty Mikołaj biskup Miry. Jest to postać legendarna. Bp. Mikołaj miał rozdać swój majątek dla potrzebujących, stąd zwyczaj dawania prezentów. Dniem w którym to Mikołaj rozdawał prezenty nie jest wigilia, a 6 grudnia., czyli data w której wspominamy tego świętego. Dopiero później wraz z rozwojem wizerunku Mikołaja w kulturze masowej utarło się, że przynosi on prezenty również w Wigilię. Zależnie od wersji, którą przyjmiemy Święty zamieszkuje Fińską Laponię lub Biegun Północny.

Jedna z legend, dotyczących Świętego, głosi że pewien ubogi człowiek nie mając pieniędzy postanowił sprzedać swoje trzy córki do domu publicznego. Kiedy bp. Miry dowiedział się o tym wrzucił nocą trzy sakiewki przez komin. Te wpadły do butów córek, które suszyły się przy kominku. Stąd w miejscach, gdzie używa się kominków zwyczaj stawiania butów i wieszania skarpet przy kominku, celem znalezienia w nich prezentów następnego ranka. Tam gdzie nie używa się kominów święty Mikołaj po cichu w nocy zakrada się do domów i wsuwa prezenty pod poduszki śpiących dzieci. Z obrazów przedstawiających świętego w pełnym stroju biskupim z workiem i pękiem rózg w ręku wywodzi się zwyczaj, że grzeczne dzieci dostają od niego prezenty, a te nie grzeczne rózgę ku przestrodze.

Zaprzęg reniferów, obecny w kulturze masowej również pojawił się później(w roku 1823 i wiersza ). Wcześniej mówiono o tym, że Mikołaj przyjeżdża z południa. Na przykład w Holandii przypływał na statku z mórz południowych, a worek z prezentami nosił za nim czarnoskóry sługa zwany Zwarte Piet.

Obecny wizerunek Mikołaja rozpowszechnił koncern Coca- Cola dzięki reklamom napoju z 1930 i 1931r przygotowanej w pierwszym wypadku przez Freda Mizana a w drugim przez Haddona Sunbloma.

W większości krajów mówi się o nim jako właśnie o świętym Mikołaju, są też takie, które określają go mianem Ojca Świąt (ang, Father Christmas) lub bożonarodzeniowym dziadkiem (fr. Père Noel lub wł. Babbo Natale). Ma on również kilku odpowiedników, z których jednego przedstawię za chwilę :-) W Wielkopolsce Takim odpowiednikiem jest np. Gwiazdor. a na Górnym Śląsku Gwiazdka i to oni przynoszą prezenty w Wigilię – Mikołaj robi to 6 grudnia.

Ded Moroz (Дед Мороз,) czyli po naszemu Dziadek Mróz.

Źródło: https://02varvara.wordpress.com/

Jak mówiłem, jest to jeden z odpowiedników świętego Mikołaja. Pierwotnie był częściom wschodniosłowiańskiego folkloru. Jednak w okresie istnienia Związku Radzieckiego wpisał się na stałe w folklor Rosyjskiego Nowego Roku. Zgodnie z legendami zamieszkuje wraz ze swoją wnuczką Śnieżynką, która pomaga mu rozdawać prezenty w miejscowości Wielki Ustiug. Co roku w Rosji obchodzone są również urodziny Dziadka Mroza, które przypadają na 18 listopada.

Pierwotnie jednak nie była to wcale postać pozytywna. Dawne opowieści mówią bowiem o Dziadku Mrozie jako o złym czarnoksiężniku. Lubił on zamrażać ludzi i porywać ich dzieci do swojego dużego worka. W zamian za odzyskanie swoich pociech to rodzice musieli go obdarować prezentami.

Sytuacja zmieniła się pod naciskiem prawosławnych tradycji i pozytywny obraz Dziadka Mroza został ostatecznie ukształtowany w XIX w. Pod koniec tego stulecia Stał się on w Imperium Rosyjskim oficjalnym dostarczycielem Noworocznych prezentów dla dzieci. Po rewolucji październikowej na początku zdegradowano go, aby potem powrócił jako świecki odpowiednik dla zachodniego świętego Mikołaja. Dodatkowo próbowano rozszerzyć jego działanie na kraje zależne od ZSRR jednak to się nie udało.

Dzieciątko (El Nino Dios)

Źródło: http://cincominutos.com.mx/

Kolejna postać dająca prezenty w Wigilie to Dzieciątko. Utożsamiane z nowonarodzonym Jezusem lub z Aniołkiem (np. w Małopolsce). Wiąże się to z zastąpieniem chęcią zastąpienia Świętego Mikołaja przez Dzieciątko i odziedziczeniem przez te regiony tej tradycji. Przyczynkiem do takiego stanu rzeczy była różnica między kalendarzami juliańskim i gregoriańskim, kiedy to dzień wspomnienia Świętego wypadał w okolicach Bożego Narodzenia. Dzieciątko prezentowane jest jako ubrane na biało dziecko a worek z prezentami niósł jeden z mędrców (króli) ze wschodu. Spotykane jest to jednak nie tylko u nas na Górnym Śląsku ale również na świecie w krajach takich jak Kostaryka czy Kolumbia, czy Austria (tu Aniołek przynosi prezenty).

Trzej Królowie (Los Reyes Magos)

Źródło: http://laestrella.com.pa/

Po prezentach przynoszonych 6 grudnia i Wigilie należy się przyjrzeć tym przyniesionym w nowym roku. Zacznijmy od Hiszpanii. Dzieci w tym kraju bowiem nie dostają prezentów w Wigilie, a dopiero 6 stycznia. Wtedy też przynoszą je Trzej Królowie (hiszp.. Los Reyes Magos).

Chodzi tutaj o tych samych mędrców, którzy wg. Biblii, podożając za gwiazdą Betlejemską odnaleźli stajenkę i przynieśli prezenty dla nowonarodzonego Jezusa(stąd prezenty dla dzieci). W naszej (chrześcijańskiej) tradycji są uznani za świętych, których wspominamy w dniu 6 stycznia – stąd data rozdawania prezentów.

Co ciekawe ani Biblia, ani inne źródła nie wymieniają imion, liczby, ani „profesji” tych postaci. Biblia mówi o mędrcach ze wschodu, a w historii sztuki zdarzały się przedstawienia dwóch, trzech lub więcej „króli”.

Imiona Kacper Melchior i Baltazar są ukształtowane przez tradycję. Nota bene skróty pisane tradycyjnie na drzwiach można również pisać przez „C” czyli C+M+B, co można tłumaczyć jako Christus mansionum benedicat, czyli łacińskie Niech Chrystus Błogosławi temu domowi.

La Befana

Źródło: http://www.maranello.it/

To z kolei legendarna postać w tradycji włoskiej. Jest to złośliwa wróżka o wyglądzie wiedźmy.

Legenda głosi, że Trzej Królowie powiedzieli jej o narodzinach Jezusa. Jednak ta zgubiła się i nie zdążyła na jego powitanie. Odtąd co roku w nocy z 5 na 6 stycznia co lata ona na miotle wrzucając prezenty do domów zamieszkałych przez dzieci, na wypadek, gdyby był w nim Jezus.

Befana to staruszka z długim i zakrzywionym nosem. Jest ubrana w postrzępione i często brudne rzeczy. Na głowie ma szal lub chustkę. Jeśli dzieci chcą się przypodobać wiedźmie, która wlatuje przez komin powinny jej zostawić pomarańcze, mandarynkę lub kieliszek wina. Prezenty zostawia się w świątecznych skarpetach.

Dzieciom we Włoszech i włoskojęzycznej części Szwajcarii, które nie były grzeczne Befana zostawia w skarpecie węgiel, popiół, cebulę lub czosnek.

Podsumowanie

Tak oto prezentuje się dzisiejsza piątka postaci, które w ten szczególny czas chciałem przedstawić. Myślę, że kolejna część tego cyklu(w zupełności normalna) pojawi się już w Nowym Roku. Mam też nadzieję, że ten tekst dostarczył Wam kilku ciekawych informacji na temat świątecznych dawców prezentów :-) A może wy znacie jeszcze jakąś postać, która w tym czasie daje prezenty, a której jeszcze nie wymieniłem? Jeśli tak to podzielcie się wiedzą w komentarzach. Bardzo chętnie też dowiem się czegoś nowego. A póki co życzę wam udanego dnia i weekendu i słyszymy się w środę :-)

Post Najbardziej Inspirujący ludzie świata cz. 3 – Edycja świąteczna ;-) pojawił się poraz pierwszy w Coworking Warszawa Praga-Północ.

Bill Gates

źródło: http://www.businesspundit.com

William Henry Gates III czyli Bill Gates urodził się w Seattle 28 października 1955r. Już od szkoły podstawowej był wybitny, szczególnie w przedmiotach ścisłych. Uczęszczał do elitarnej szkoły Lakeside School.

Gdy był w 8. Klasie zainteresował się programowaniem w jęz. BASIC. Do tego stopnia, że aby móc poświęcić temu więcej czasu został zwolniony z lekcji matematyki. W trakcie edukacji w Lakeside zaproponował wraz ze swoimi znajomymi firmie CCC(Computer Center Corp.), że będą wyszukiwać błędy w ich systemie operacyjnym(wcześniej wykorzystali te błędy do uzyskania nieograniczonego czasowo dostępu do komputera). CCC przystała na tę propozycję, a Gates pracował w jej centrali i sprawdzał kod źródłowy w programach w różnych językach(nie tylko BASICu). Współpraca z CCC trwała do 1970r. kiedy to uległa ona likwidacji. Następnie wraz z uczniami z Lakeside podjęli się różnych projektów.

Jesienią 1973r Gates zapisał się na Harvard University, lecz wkrótce rzucił studia. Podczas pobytu na uczelni spotkał swojego przyszłego wspólnika Stevena Bellmera, który w 2000 roku został dyrektorem generalnym Microsoftu.

I teraz dochodzimy jak to się mówi do clue całego programu- Microsoft. Sama firma powstała na początku w celu napisania dla firmy MITS i ich komputera Altair 8800 interpretatora jęz. BASIC. To Gates skontaktował się z tą firmą i powiedział, że pracują z kolegami nad takim interpretatorem, mimo że tego nie robili. Gdy zostali zaproszeni na pokaz do siedziby fitmy, w przeciągu paru tygodni napisali emulator systemu firmy MITS i pierwszą wersję swojego programu. Prezentacja udała się do tego stopnia, że Paul Allen został zatrudniony w MITS, Gates natomiast wziął urlop na uczelni aby z nim współpracować. Swoją spółkę nazwali Micro-soft. Pod koniec 1976 firma Gates’a i Allena uniezależniła się od MITS. Gates zajmował się jej biznesową stroną i programował. Przez pierwsze 5 lat osobiście kontrolował każdą linijkę kodu, która opuściła firmę i wprowadzał zmiany tam gdzie uznał za stosowne.

W 1980 roku zawiązała się współpraca Microsoftu z firmą IBM. Na początku znów chodziło o interpretator BASICa ale po nieudanych negocjacjach IBM z Digital Reserch Gatesowi zlecono również napisanie systemu operacyjnego. Microsoft wykorzystał do tego celu 86-DOS, czyli system operacyjny stworzony przez Seattle Computer Products. Wykupiono prawa do systemu za 50.000 USD. i przerobiono go. W taki sposób powstał MS-DOS. IBM w myśl umowy licencyjnej uzyskał prawo do sprzedaży MS-DOS jako PC-DOS, ale prawa majątkowe do systemu pozostały w Microsoft. Gates myślał bowiem, jak się okazało słusznie, że inni producenci będą chcieli kopiować produkt IBM. Sprzedaż MS-DOS pozwoliła Microsoftowi na zdobycie dominującej pozycji w segmencie systemów operacyjnych. Później powstały inne flagowe marki Microsoft takie jak system Windows. Do 2006r Bill Gates miał decydujący głos w sprawach strategicznych dla Microsoftu. Po 2006r stopniowo wycofuje się z funkcji w Microsofcie aby poświęcić się działalności dobroczynnej.

W tym segmencie kluczowe znaczenie ma Fundacja, którą wraz ze swoją żoną Melindą w 2000r. Fundacja zapewnia stypendia dla słabo reprezentowanych mniejszości, finansuje program walki z AIDS i innymi chorobami powszechnymi w krajach tzw. trzeciego świata oraz na inne cele dobroczynne. Za swoją działalność zostali 22 listopada 2016r wraz z żoną oznaczeni, przez Baracka Obamę Prezydenckimi Medalami Wolności, czyli najwyższymi odznaczeniami cywilnymi w USA.

Elon Musk

Źródło: https://takebackthesky.net

Ten południowoafrykański przedsiębiorca urodził się w Pretorii (RPA) 28 czerwca 1971r. W wieku 10 lat Musk kupił swój pierwszy komputer a w wieku lat 12 zaczął uczyć się programowania. Po ukończeniu liceum wyemigrował do Kanady(Uciekł przed obowiązkową w RPA służbą wojskową).

W Kanadzie pracował dla swojego kuzyna w firmie Swift Current(praca w tartaku) oraz w dziale IT w jednym z kanadyjskich banków. Następnie po otrzymaniu stypendium z University of Pennsylvania emigruje do stanów. Tam kończy studia na wydziale Ekonomii w Wharton Business School, oraz na wydziale fizyki. Rzuca studia magisterskie z fizyki(Stamford University) i zakłada firmę Zip2. Firma zajmuje się tworzeniem oprogramowania tworzącego treści dla serwisów informacyjnych. W 1999 firma Compaq Alta Vista wykupuje Zip2 za 307 mln USD gotówką i 34 mln USD w opcjach.

Następnym przedsięwzięciem Muska było założenie serwisu płatniczego X.com(1999). W następnym roku połączył się on z firmą Confinity aby w 2001 roku zmienić nazwę na PayPal. W październiku 2002r firma PayPal została kupiona przez eBay co dało samemu Muskowi 180 mln. USD.

W 2002 roku Musk zakłada trzecią firmę, czyli SpaceX. Celem, który postawił sobie założyciel jest 100-krotne zmniejszenie kosztów lotów kosmicznych. Pierwsza rakieta SpaceX wystartowała 24 marca 2006 r. Obecnie SpaceX pracuje nad technologią, która pozwoli ludziom na podróż na Marsa.

Jakby tego było mało Musk jest jednym z kreatorów najbardziej ekologicznych samochodów świata. Tesla Motors, której jest Dyrektorem Generalnym produkuję samochody wyłącznie elektryczne. To jego niewątpliwy wkład w środowisko. Same samochody Tesla pomijając ich ekologiczność są po prostu ładne.(ale to moje osobiste zdanie). Musk przewodniczy również fundacji swojego imienia, która zajmuje się finansowaniem edukacji naukowej, pomocą pediatryczną i badaniami nad czystą energią.

Sir Richard Branson

Źródło: https://inc.com

Urodził się w Blackhead w Wlk. Brytanii 18 lipca 1950 roku. Jego rodzina była rodziną prawników. Ojciec był wziętym adwokatem a dziadek sędzią Sądu Najwyższego. Sam Richard jednak nie podzielał zainteresowań rodzinnych. Nie był nawet dobrym uczniem (kilkukrotnie wyrzucany ze szkół) a dodatkową przeszkodą w nauce mogła być dysleksja. Odkrył on jednak w sobie talent do zjednywania ludzi.

Po kilku niepowodzeniach zawodowych (zajmował się np. sprzedażą papużek falistych) rozpoczął działalność w przemyśle muzycznym. Jego pismo „Student” promowało popularną muzykę a wywiadu udzieliły mu takie tuzy jak Mick Jagger czy John Lennon.

Strzałem w dziesiątkę okazała się decyzja Bransona, który w wieku 20 lat wraz z kolegami założył sklep zajmujący się sprzedażą wysyłkową płyt. Tak właśnie powstał pierwszy Virgin (nazwa odnosiła się do tego, że Brunson i jego koledzy byli, jak to określił jeden z pracowników „dziewicami w biznesie”). Sklep odniósł olbrzymi sukces, co umożliwiło jego założycielom otwarcie butiku muzycznego przy jednej z najbardziej znanych ulic Londynu – Oxford Street.

W 1972 r. zarobione pieniądze zainwestował w powstanie wytwórni płytowej Virgin Records. Pierwszym krążkiem wyprodukowanym przez jego wytwórnię był debiutancki album Mike’a Oldfielda Tabular Bells (1973). Virgin Records podpisało kontrakty m.in. z Sex Pistols, The Rolling Stones, Janet Jackson, Genesis czy Philem Collinsem.

Kolejnymi przedsięwzięciami Bransona były Virgin Atlantic Airlines (linie lotnicze), Virgin Travel (na początku sprzedaż biletów a potem regularne biuro podróży), Virgin Mobile (Telefonia komórkowa), Virgin Media, i ostatnio Virgin Galactic (Loty kosmiczne) i Virgin Racing (Zespół F1 w latach 2009-2011).

Obecnie w skład grupy Virgin wchodzi ponad 400 firm, a majątek Bransona Forbes wycienił w 2016 roku na kwotę 4,9 mld USD.

Poza jego karierą jako przedsiębiorcy warto również wspomnieć, że działa charytatywnie poprzez swoją fundację Virgin Unite, która działa wspierając mniejsze fundację działające u podstaw. Składa się ona z wolontariuszy z grupy Virgin i firm, z którymi Virgin współpracuje. Sam Brunson ustanowił też globalną nagrodę za osiągnięcia w dziedzinie rozwoju i technologii. The Virgin Earth Challange to 25 mln USD dla osoby lub zespołu, który przedstawi opłacalny projekt skutkujący obniżeniem wytwarzania gazów cieplarnianych przez okres co najmniej 10 lat(przy rocznym pomiarze rezultatów).

Arnold Schwarzenegger

Źródło: http://www.mirror.co.uk

Arnold Alois Schwarzenegger ur. 30 lipca 1947r w Thal w Austrii. Jego ojcem był komendant policji Gustav Schwarzenegger Matką Aurelia Jadmy. Arnold miał również przyrodniego brata Meinharda. Nie miał łatwego dzieciństwa, gdyż to właśnie Meinhard był ulubieńcem jego ojca. Jako chłopiec uprawiał kilka dyscyplin sportowych. Swoją pierwszą sztangę podniósł w 1960r, kiedy trener piłkarski zabrał jego oraz drużynę na siłownię. Od tego momentu poświęcił się kulturystyce. Stanowiła ona bowiem jak sam twierdzi pretekst do przyjazdu do Stanów Zjednoczonych.

W 1965r zakończył obowiązkową służbę wojskową, w trakcie której również zajmował się kulturystyką(na rzecz wzięcia udziału w konkursie Junior Mr. Europa, który wygrał, opuścił szkolenie, za co tydzień siedział w wojskowym więzieniu). Kulturystyka dała mu w końcu w 1968r przepustkę do wyjazdu do USA. Posiadając jedynie podstawową znajomość angielskiego i „straszny” niemiecki akcent. W trakcie swojej kariery kulturysty zdobył 7 tytułów Mr. Olimpia a ponadto zdobywał jeszcze nagrody w konkursach takich jak Mr. World, Mr. Universe,

Zanim został aktorem zarobił na handlu nieruchomościami i w tzw. budowlance swój pierwszy milion dolarów (np. razem ze swoim przyjacielem Franco Columbu podczas renowacji basenów dla swoich klientów odrywali scenkę wg stereotypu dobry glina i zły glina w ten sposób spekulując na cenie a i tak zarabiali).

Jednak to z czego znamy Arnolda najlepiej to jego kariera filmowa. Zaczęło się od roli w Herkulesie w Nowym Jorku(1970) potem były Conan Barbarzyńca (1982), Conan Niszczyciel(1984) i wiele innych z kultową serią Terminator(cz. I 1984). Sam aktor w wywiadzie z Timem Ferriss’em zdradził jednak, że filmem na którym zarobił najwięcej są Bliźniacy(1988), gdzie zagrał z Dannym DeVito, a za który zainkasował procent od przyszłych zysków filmu co było strzełem w stopę dla producenta filmu Iana Reitmana, gdyż okazał się on wielkim sukcesem. Generalnie polecam przesłuchać w/w wywiad w całości. Możecie go znaleźć tutaj.

Trzeci segment stanowi kariera polityczna Arnolda Schwarzeneggera. Jest on bowiem członkiem i zwolennikiem partii Republikańskiej. Kariera polityczna Terminatora rozpoczęła się już w latach 90, kiedy podczas prezydentury George’a Busha Seniora był przewodniczącym prezydenckiej rady ds. Kultury fizycznej i sportu. W 2003 roku został z ramienia tej partii gubernatorem Stanu California, którą to funkcję pełnił do 2011r. Spekulowano również o możliwości startu Schwarzeneggera w wyborach prezydenckich ale pomysł upadł w związku z koniecznością uchwalenia poprawki do Konstytucji USA.

Jest on przez wielu uważany za jednego z najbardziej wpływowych imigrantów, którzy przyjechali do Stanów. Jak sam mówi kluczem do jego sukcesu jest jego niezachwiana pewność siebie. Po więcej szczegółów ponownie odsyłam do wywiadu z Timem Ferrissem.

Oprah Winfrey

Źródło: http://www.huffingtonpost.com

Właściwie Oprah Gail Winfrey ur. 29 stycznia 1954 r w miejscowości Kosciusko, w stanie Missisipi. Kiedy się urodziła jej rodzice byli jeszcze nastolatkami. Imię Oprah wynikło z pomyłki w urzędzie stanu cywilnego i pierwotnie miało brzmieć Orpah (imię pochodzi ze Starego Testamentu z księgi Rut), ale czeskiej pomyłki po jej zauważeniu nie poprawiono.

Gdy miała 6 lat wraz z matką przeniosła się do Milwaukee w stanie Wisconsin, gdzie mieszkała do osiągnięcia 14 roku życia. Następnie zamieszkała z ojcem w Nashville w Tennessee. Tam ukończyła Uniwersytet Stanowy Tennessee.

Pierwszą pracę podjęła w lokalnej filii sieci CBS (WTVF-TV). Była pierwszą czarnoskórą prezenterką programu informacyjnego w tym mieście. W 1976r przenosi się do Baltimore, gdzie jest prezenterką głównego wieczornego programu informacyjnego w tamtejszej filii CBS. Następnie od 14 sierpnia 1978 rozpoczyna prowadzenie talk- show People Talk.

W 1983r przenosi się do Chicago, gdzie od 2 stycznia 1984r prowadzi poranny program Chicago AM. Po uzyskaniu przez tą audycję popularności zostaję ona przemianowana (8 września 1986) na The Oprah Winfrey Show i staje się hitem w całych Stanach Zjednoczonych, a jego prowadząca ikoną. Gośćmi programu są zarówno przeciętni ludzie, którzy mówią o swoich problemach, jak również osoby znane i popularne. Ponadto w 1996r rozpoczęła dodatkową audycję Oprah’s Book Club , gdzie zaprasza autorów i rozmawia z nimi na temat wybranych przez siebie książek. Rekomendację w jej programie przekładają się na znaczny wzrost sprzedaży konkretnego dzieła.

Pomijając jej karierę dziennikarską jest jeszcze aktorką- zagrała m. in. w filmie Kolor Purpury Stevena Spielberga czy filmie Selma.

W 2008 r, jeszcze przed oficjalnym wyrażeniem przez niego woli startu w wyborach Prezydenckich, stwierdziła na antenie, że dobrym prezydentem USA byłby senator Barack Obama. Po ogłoszeniu jego startu w wyborach walnie przyczyniła się do rozwoju jego kampanii(została jego donatorką) i do jego wyboru na 44. POTUS (Prezydenta Stanów Zjednoczonych).

Jest jedną z największych i najbardziej wpływowych prezenterek w USA i na świecie. Właścicielka firmy medialnej Harpo Productions i pierwsza Afroamerykanka, której szacowany majetek przekroczył 1 mld USD. W 2008 roku Forbes okrzyknął ją również najbardziej wpływową kobietą na świecie.

Podsumowanie

I to tyle jeśli chodzi o część drugą naszego zestawienia. Mam nadzieję, że jakoś przebrnęliście przez naszą „wagę ciężką“ i że jesteście ciekawi kogo jeszcze umieściliśmy na naszej liście. Zapowiadam uroczyście, że pojawi się jeszcze przynajmniej kilka części tego cyklu ponieważ bardzo fajnie mi się go pisze :-) Jeśli jesteście ciekawi kto się jeszcze pojawi to zapraszam do śledzenia bloga.

Post Najbardziej Inspirujący ludzie Świata cz.2 pojawił się poraz pierwszy w Coworking Warszawa Praga-Północ.

Bruce Lee

źródło: http://www.bruceleeactionmuseum.org/

Właściwie Lee Jun-fan. Amerykański aktor filmowy. Urodzony w San Francisco 27 listopada 1940r. Wychowywał się w Hongkongu skąd pochodzili jego rodzice. Tam też pobierał pierwsze lekcje sztuk walki (Wing Chun).

W wieku 18 lat przeniósł się do Stanów Zjednoczonych. Tam po paru miesiącach spędzonych w San Francisco przeniósł się do Seattle. Tam ukończył szkołę średnią. W marcu 1961r został przyjęty na Uniwersytet Waszyngtoński, gdzie studiował aktorstwo(zgodnie z dziennikami absolwentów). Dodatkowo zajmował się filozofią i psychologią. Na Uniwersytecie poznaje też swoją przyszłą żonę Lindę

W 1964 roku przeniósł się do Oakland, gdzie założył swoją drugą szkołę Kung –Fu. (Pierwsza w Seattle) Tam też poznaje Ed’a Parkera, który zaprasza go do pokazu na organizowanym przez niego turnieju sztuk walki, gdzie Bruce’a dostrzega Hollywood. W 1967r tworzy swoją interetację stylu Wing Chun i tak powstało Jeet Kune Do. W tym momencie należy wspomnieć że społeczność chińska nie aprobowała tego, że szkoły Kung Fu prowadzone przez Bruce’a Lee były dostępne dla wszystkich. On jednak postanowił pokazać Kung–Fu światu.

Jeśli chodzi o karierę aktorską na dużym ekranie to pierwszym filmem hollywoodzkim w którym zagrał główną rolę był „Wielki Szef”(1971) i Wściekłe Pięści(1972). Następnie Lee otwiera swoje własne studio i kręci „Drogę Smoka”(1972), nad którym ma pełną kontrolę jako scenarzysta, reżyser, choreograf i gwiazda. Jego najbardziej znanym filmem pozostaje jednak „Wejście Smoka”. Ponadto ma w swoim dorobku kilka seriali telewizyjnych. Bruce Lee zmarł w Hongkongu 20 lipca 1973 w wieku 32 lat.

Bruce’a Lee umieściliśmy na naszej liście z kilku powodów. Po pierwsze jako perfekcjonistę, wizjonera i ikonę popkultury. Po drugie z racji na to, że był znakomitym biznesmanem. Po trzecie przez dziedzictwo jakie po sobie pozostawił(Filozofia Jeet Kune Do, Fundacja Bruce’a Lee).

Martin Luther King

źródło: biography.com

Kolejna ważna z perspektywy Historii Powszechnej postać. Martin Luther King to ikona walki o prawa człowieka(prawa Afroamerykanów). Dlatego jako wielkiego społecznika nie mogło go zabraknąć

Urodził się w Atlancie w Georgii 15 stycznia 1929r. King kończy dwa kierunki Socjologię(1948) i Teologię(1951) W 1954 r. zostaję pastorem w zborze baptystów w Montgomery w stanie Alabama. Tam też rozpoczyna się jego droga jako działacza społecznego.

W swoich kazaniach nawołuje do poszanowania praw człowieka w odniesieniu do sukcesów i porażek organizacji walczących o te prawa na południu USA. Cztery dni po jednym z kazań Kinga jedna z uczestniczek Rosa Parks odmawia, wbrew obowiązującemu prawu, przeniesienia się na miejsce z tyłu autobusu miejskiego. Zostaje za to aresztowana. To z kolei wywołało szereg protestów ludności czarnoskórej i niemal rocznym bojkotem transportu publicznego. Przewodził nim właśnie King. Sytuacja stała się napięta do tego stopnia, że w domu pastora podłożono bombę.

Podczas protestów na rzecz zniesienie segregacji rasowej Kinga aresztowano. Jednak dzięki nim wydany został wyrok Sądu Najwyższego USA zakazujący segregacji rasowej.

W 1957 roku założył organizację SCLC, która zajmowała się, poprzez pokojowe nieposłuszeństwo obywatelskie, walką o prawa Afroamerykanów. Ukoronowaniem działalności Kinga był tzw. Marsz na Waszyngton, który odbył się 28 sierpnia 1963r. To właśnie wtedy wygłosił on słynne przemówienie, które zamieszczamy poniżej. Sam marsz natomiast jest uważany za jedno z kluczowych wydarzeń w historii walki z segregacją rasową.

Martin Luther King został zamordowany przez przeciwników politycznych 4 kwietnia 1968r.

Muhammad Ali

źródło: www.jacobinmag.com

Ta postać pozostaje jedną z największych w historii sportu. Wybitny pięściarz z niesamowitym bilansem Mistrz Świata, tytan pracy i kolejna ikona.

Cassius Marcellus Clay Jr. przyszedł na świat 17 stycznia 1942r w Louisville w Kentucky. W wieku 12 lat zaczął trenować boks pod okiem Freda Stone’a. Po zdobyciu kilku tytułów miejskich, stanowych i ogólnokrajowych, w wieku 18 lat zdobył złoty medal w kategorii półciężkiej na igrzyskach w Rzymie w 1960r(w finale pokonując polaka Zbigniewa Pietrzykowskiego). Jego bilans jako amatora to 107 zwycięstw i 5 porażek.

Po IO w Rzymie przeszedł na zawodowstwo. Pierwszą walkę stoczył 29 października 1960r i wygrał ją na punkty. Do 1963 roku wygrał wszystkie 19 walk w których brał udział w tym 15 przed czasem. W tym czasie poznaje też swojego trenera Angelo Dundeego.

Swoje pierwsze mistrzostwo świata wywalczył w 1964 r. pokonując przez nokaut w 7. rundzie ówczesnego mistrza Sonny’ego Listona. Po tej walce zmienił religię na Islam i zrezygnował jak sam twierdził z niewolniczego imienia Cassius Clay. Od tej pory mówimy o Alim. Podczas rewanżu z Listonem popisał się jednym z najbardziej kontrowersyjnych nokautów w historii zawodowego boksu. Liston wytrzymał jedynie połowę pierwszej rundy.

Rok 1967 to kolejna cezura w historii mistrza. Został on wtedy skazane za odmowę służby wojskowej. Skutkiem tego wyroku było odebranie mu paszportu, tytułu mistrza świata i licencji bokserskiej. Wyrok uchylono w 1970r.

Pierwsza porażka mistrza to pojedynek z Joe Frezierem w Medison Squere Garden. Walka ta skończyła się wygraną Freziera na pukty i została uznana za pojedynek stulecia. Lata 1974- 1975 to szczyt kariery mistrza. Zdobył on wtedy Mistrzostwo Świata wszechwag pokonując George’a Foremana. Walka odbyła się w egzotycznej stolicy Zairu– Kinszasie i nosi miano „Rumble in the Jungle”- Ali wygrał przez nokaut.

Kolejna walka to powszechnie znana „Thrilla in Manila”- Przeciwnikiem był Joe Frezier, mecz rozegrany został w strasznym upale a Ali wygrał go przez poddanie Freziera przez jego trenera. Joe po prostu nie widział już rywala.

Ostatnia walka Mohammeda Ali odbyła się 11.12.1981r i była ostatnią z 5 porażek mistrza. Zawodowy bilans bokserski Aliego to 56 zwycięstw(37KO) i 5 porażek.

Po zakończeniu kariery bokserskiej został propagatorem sportu i działaczem społecznym. W 1984 roku zdiagnozowano u niego Parkinsona. Został wprowadzony do bokserskiej galerii sław w 1990r W 1996 roku to jemu przypadło w udziale zapalenie znicza IO w Atlancie. Zmarł 3 czerwca 2016r w Phoenix w stanie Arizona.

Steve Jobs

źródło: http://abcnews.go.com/

Steven Paul Jobs urodził się 24 lutego 1955r w San Francisco. Jego ojciec był z pochodzenia Syryjczykiem. Steve wkrótce po urodzeniu został adoptowany przez Paula i Clarę Jobsów,którzy pochodzili z Moutain View w Kalifornii. Jego siostrą jest pisarka Mona Simpson(Pokrewieństwo biologiczne).

W 1972 r Jobs kończy szkołę średnią w Cupertino w Kalifornii i przez jeden semestr studiuje prawo na Uniwersytecie Read College w Portland. Jesienią 1974 roku uczęszcza na spotkania Homebrew Computer Club, gdzie poznaje Steve’a Wozniaka. Następnie rozpoczynają pracę w Atari, gdzie projektują gry komputerowe. Również w 1974 roku rozpoczęli wraz z Wozniakiem sprzedaż tzw. niebieskich pudełek, czyli urządzeń umożliwiających darmowe korzystanie z telefonii AT&T- więcej o tym tutaj. Zarobione w ten sposób pieniądze chcieli przeznaczyć na podróż do Indii. Jobs wybrał się tam i powrócił jako buddysta.

W 1976 roku powstało Apple. Przedsiębiorstwo z którym nierozerwalnie kojarzy nam się postać Steve’a Jobsa. Nie zawsze jednak tak było. W latach 1985- 1996 miała miejsce rozłąka Jobsa z firmą(Zakończona kiedy Apple kupiło jego firmę NeXT).

Kiedy Jobs wrócił do firmy zastał ją w kiepskiej sytuacji finansowej. Jednak dzięki wizjonerskiemu podejściu udało się mu podnieść przedsiębiorstwo z kolan i wprowadzić najpierw na rynek muzyczny(Ipod i ITunes), potem na rynek telefonów komórkowych(Iphone) i na rynek tabletów(Ipad). Dziś Apple jest jednym z liderów sektora elektroniki w USA. Było to możliwe dzięki Jobsowi i specyficznej kulturze wszczepionej przez niego do Apple.

Niestety na przeszkodzie w dalszym prowadzeniu firmy z Cupertino stanęły Jobsowi problemy zdrowotne Zmagał się on z nowotworem trzustki potrzebował przeszczepu wątroby. W tym czasie na czele firmy stanął Tim Cook. Steve Jobs zmarł 5 października 2011 r w swoim domu w Kalifornii.

Jobs był osobom nietuzinkową. Mówi się, że ten tytan pracy osobiście nadzorował wszystkie projekty w Apple. Nic co nie uzyskało jego aprobaty nie wchodziło na rynek. Jednocześnie był maniakiem kontrolowania swoich pracowników, co w ostatecznym rozrachunku przełożyło się na powstanie w Apple specyficznej kultury organizacji. Ponadto był osobom szczególnie charyzmatyczną, która nie bała się nowych wyzwań. Dlatego też znalazł się na naszej liście.

Diana Księżna Wali

źródło: http://www.huffingtonpost.com/

Ostatnią na dziś ale nie mniej ważną od pozostałych postacią, o której chciałbym tutaj napisać jest Diana księżna Wali. Urodziła się 1 lipca 1961r jako Diana Frances Spencer. Pochodziła z rodziny szlacheckiej i była dobrze wykształcona(W Anglii i Szwajcarii).

W 1977 poznała swojego przyszłego męża Karola, księcia Walii, z którym zaręczyła się 6 lutego 1980. Wtedy też stała się osobom publiczną. Para wzięła ślub 29 lipca tego samego roku. Jej synami są Wilhelm książe Cambridge i Henryk książe z Walii.

Samo małżeństwo nie było jednak szczęśliwe. W pierwszej połowie lat 90 prasa bowiem ujawniła kompromitujące materiały dot. zarówno Karola jak i Diany. W 1992r Książe i księżna ogłosili separację a w 1996r ogłoszono ich rozwód. To z resztą doprowadziło pośrednio do wypadku, w którym księżna zginęła.

Cały czas była jednak jednym z najbardziej lubianych członków brytyjskiej rodziny królewskiej, a w przeprowadzonym przez BBC plebiscycie na 100 Najwybitniejszych Brytyjczyków zajęła 3 miejsce(za Winstonem Churchillem i Isamabadem Kingdomem Brunei).

Lady Diana Spencer była bowiem patronką wielu akcji charytatywnych. Była osobą zaangażowaną społecznie szczególnie w sprawy osób niepełnosprawnych i dzieci. I właśnie ta praca dobroczynna stawia ją jako wzór do naśladowania dla nas wszystkich. Dlatego też uważamy, ją za osobę inspirującą.

Podsumowanie

Patrząc na ostatnie wpisy na blogu dochodzę do wniosku, że wraz ze zmianą pogody przychodzi mi na myśl coraz więcej pomysłów na artykuły wpisujące się w jakąś serię. Po Zrównoważonym rozwoju i Podcastach przyszła pora na ludzi, którzy stanowią dla nas wzór do naśladowania.(Przynajmniej w jakimś zakresie). To był pierwszy artykuł z tej serii. Wyszedł trochę długi ale obiecuję poprawię się ;-P Następny już niebawem więc jeśli jesteście ciekawi kogo jeszcze uważamy za inspirujące postaci to zapraszam do śledzenia bloga :-)

Post Najbardziej inspiriujący ludzie świata cz.1 pojawił się poraz pierwszy w Coworking Warszawa Praga-Północ.